Blast From The Past Blogs: Water en Vuur, Visite uit Beppu en Op Naar Korea

Als je dit leest; bedankt voor het vertrouwen in de uiteindelijke voortzetting van mijn blog! Ik weet, het heeft een zeer geruime tijd op zich mogen laten wachten, maar met wat tromgeroffel kan ik dan toch eindelijk weer een stukje publiceren op het prachtige medium dat het interweb heet. Zoals in m'n vorige blogje stond; deze blog stond al in de steigers, maar daar heeft 'ie dan ook een hele tijd gestaan. Het volgende verhaal is door experts gedateerd anno maart jl. Deze blog tik ik uiteraard af, met wat verwijzingen hier en daar naar verwante blogposts van andere Japan-gangers, en ik zal 'm binnenkort (hopelijk wat sneller dit keer) opvolgen met een wat recentere. In the meantime; zet je retro-bril op, en geniet van de Blast From The Past; Maart!


Inmiddels hebben we alweer even vakantie hier in Nagasaki. We zitten tussen onze twee semesters in, wat dus ook min of meer de helft van onze tijd hier betekend. Ik ben nog nooit zo lang weg geweest uit Nederland, maar ik denk dat niemand die deze blog leest verbaasd zal zijn als ik zeg dat ik me hier ongelofelijk thuis voel. Natuurlijk mis ik m'n vrienden en familie, maar dankzij Skype e.d. zijn dat soort problemen meteen ontzettend afgenomen. Ik kan me in ieder geval nog helemaal niet voorstellen om weer naar Nederland te vertrekken. Een heel raar idee...

Maar genoeg met de overpeinzingen, tijd voor wat geblog over de afgelopen tijd. Zoals dus al gezegd hebben we nu vakantie, wat inhoud dat ik heerlijk uitslaap en op m'n gemak de stad in ga. Ook heb ik veel tijd voor het lezen van m'n immer groeiende stapel(s) manga, wat ook steeds sneller gaat. Het is erg fijn om te merken dat ik steeds minder woorden op hoef te zoeken, en boekjes veel sneller uitgelezen worden. Geeft me zeker het gevoel dat ik inderdaad vooruit ben gegaan. Yuuki merkte laatst opvalend genoeg op dat hij bij onze ontmoeting dacht dat ik, in vergelijking met Eef, nog niet echt heel goed was, maar dat ik inmiddels écht "perapera" ben geworden; vloeiend voor buitenlanders. Hoewel ik zelf nog niet het gevoel heb dat ik heel vloeiend praat, is het in ieder geval een fijn idee dat er vooruitgang in zit.
Voor de vakantie begon, hadden we nog wat toetsen, waarvan bijvoorbeeld conversatie heel goed ging (de docent zei dat ik veel beter was dan ze eerst dacht. Hehe...), en schrijfvaardigheid een stuk minder ("Hé, ze zei niet dat we dit soort dingen moesten leren!"). Maar we hebben niets meer erover gehoord, en geen nieuws is goed nieuws zullen we maar zeggen.
Ondertussen is het weer in Nagasaki een beetje vreemd aan het doen, met een ritme. Wat de regel een beetje lijkt is een dag verschrikkelijke regen, en dan een dag prachtig weer, gevolgd door X aantal dagen matig. Dat gaat nu al de hele vakantie zo, begonnen met een regenbui zó heftig dat toen er letterlijk een soort rivier ontstond langs de heuvels die we beklommen om thuis te komen. Bovendien waren m´n schoenen dermate doorweekt, dat het letterlijk een week geduurd heeft voor ze weer droog waren. Om die avond de zaken nog erger te maken; we waren net binnen, een beetje onszelf aan het opdrogen en droge kleren aan het aantrekken (Rolf en ik waren buiten de deur wezen eten gezien we niets in huis hadden), toen plots, met bijzonder veel lawaai, het brandalarm af ging. Om het iets interessanter te maken; het brandalarm, een grote kast, gemaakt om lawaai te produceren, staat recht voor mijn raam. Dus wij vreesden het ergste; naar buiten in deze stortvloed. Inderdaad was het geen test; er hing rook in het trappenhuis. Maar wat bleek; iemand had iets op het vuur laten staan terwijl 'ie lekker iets voor zichzelf ging doen.

Halverwege Maart was het dan eindelijk tijd voor een bezoeker van een vergelegen plek, namelijk Beppu. Steven Scheerooren is zijn naam, en voor 6 dagen bivakkeerde hij gezellig hier in Nagasaki. Natuurlijk heeft hij er ook uitgebreid verslag over gedaan. Bivakkeren is natuurlijk vrij te vertalen naar heerlijk relaxen, wat, zoals Steven al schreef, ook een kunst op zich is. Ik had bovendien een tvtje gekregen van de vader van Arisa, die weer thuis kwam wonen (hij woonde voor z'n werk ergens anders), en dus z'n tv niet meer nodig had. Meteen de PS3 erop aangesloten en weer als vanouds lekker gegamed! Natuurlijk ook veel van de stad laten zien; tempels, schrijnen, winkelcentra en restaurants, het kan niet op!

Steven, Arisa en Yuuki zijn bij ons op bezoek; en dan maak ik natuurlijk Nabe!

Naar Suwa-jinja (zoek Steven!)

Eef en ik hadden die zaterdag een date met Yuuki en Arisa om naar de onsen (hete bronnen) in de buurt te gaan (Steven ging op pad naar o.a. het Vredespark). Toen we aankwamen bij de afgesproken plek echter, bleek dat Arisa d'r auto zowaar gecrashed had! Terwijl ze met haar radio bezig was was ze namelijk tegen een muurtje gebotst. Gelukkig niets ernstigs (behalve dat het een gloednieuwe auto was); Arisa kwam er met de schrik vanaf. Maar dit betekende wel dat het uitje uiteindelijk gecanceled werd. In plaats daarvan gingen we met z'n allen (dus incl. Steven en later ook Sander en Rolf) naar de sushi tent in Hamanomachi, alwaar we genoten van o.a. heerlijke knakworst-sushi.

Arisa, nog half verlamd van schrik, wordt nu alweer belaagd door vreemde heren.

Natuurlijk was ook de verjaardag van ons-aller-geliefde krullenbol Martijn in deze week, wat gevierd werd in Nagasaki-stijl; bij de 'Keya. We hadden de zaak voor onszelf, dus er werd ook volop gesocialized met de aanwezige stafleden. Ook een first; het "Russian Roulette" spelletje; jagamochi (balletjes met, ehm, kaas? Je zou denken aardappel...), waarvan een gevuld is met hete saus. Rolf was de gelukkige, waarop veel water achterover geklokt werd. (NB: Ten tijde van het publiceren van deze blog is dit spelletje al vele malen gespeeld. Echter, het wordt steeds makkelijker om van buiten de "vuurbal" te herkennen, dus die wordt dan meer dan eens aan een unsuspecting Matthias doorgegeven.)
De rest van de week was dus, zoals al vermeld, gezellig rondtrekken met Steven. Dit betekende ook natuurlijk weer naar Deshima, waar ik inmiddels al een keer of 7 moet zijn geweest (het gemiddelde van de andere Nederlanders ligt rond de 1?). Maar wat gezegd moet worden; ik vind iedere keer weer een nieuwe kamer waar ik eerder nog niet was geweest. Deshima veranderd voor mij zowaar in een heuse speurtocht! Langs de tatami-kamers, langs miniatuur-Deshima, en natuurlijk het oerlelijke beeld van de jaloerse Portugezen die weer eens aandacht te kort kwamen. De volgende keer verwacht ik de ondergrondse martelkamer van de Hollanders te vinden. En hun DVD-collectie.
Naast Deshima ook naar de plek geweest waar vroeger het huis van Siebold heeft gestaan. Na een ellelang stuk lopen werden we dan ook beloond met een... plek waar vroeger een huis stond. En een gesloten museumpje. Maar ja, hebben we dat ook weer gehad. Een andere ontdekking is die van een mini-dierentuintje recht naast de Suwa-jinja. Ze hebben er apen, kippen, eenden en nog wat vreemde beesten. 'Tis in ieder geval gratis, en daar kan Artis niet tegenop lijkt mij zo!

Hier lacht Rolf nog...

Nagasaki's best kept secret...

Als je denkt dat Maart al vol was met bovenstaande, dan heb je het goed mis! Naast alle avonturen in (en rondom) de good-'ol 'Saki, zijn we zelfs naar het buitenland geweest! Namelijk met Yuuki en Arisa naar Pusan, de op-een-na grootste stad van Korea (Zuid....).
Voordat het zover was moesten we natuurlijk wel de Japanse bureaucratie nog even doorploegen. Gezien we een eenjarig visum hebben, moesten we eerst een formulier invullen voor het internationale studenten centrum. Hiermee moesten we dan naar een rokerig, grijs gebouw in een uithoek van de stad (waar we lang naar op zoek zijn geweest), alwaar we kopieen van onze paspoorten et al konden inleveren. Hierop werden we weer naar de andere kant van de verdieping gestuurd, om een stempel te kopen in het meest belachelijk verstopte "winkeltje" dat ik in tijden heb gezien. Met deze stempel konden we weer terug naar het oorspronkelijke kantoortje, waar we met nog wat krabbeltjes hier en daar eindelijk toegestaan werden drie nachtjes het land te verlaten.
De avond voor vertrek besloten we in onze wijs- en slapeloosheid de nacht door te trekken met Die Hard, gezien we toch erg vroeg op moesten voor de bus naar Fukuoka (vanuit waar we met de boot naar Korea zouden gaan). Het spreekt voor zich denk ik dat we min of meer knock-out waren in zowel de bus als de op de boot. Dus het duurde niet lang of ik had een mooie nieuwe stempel in m'n paspoort; ditmaal van Korea. Hoewel in Japan de yen dit jaar belachelijke hoogtes bereikte (NB: ten tijde van schrijven is het weer enigzins gedaald), zit de Koreaanse won duidelijk in een dip. Voor mijn 4 Japanse man (40.000 yen, zo rond de 320+ euro) kreeg ik een stapel wons in m'n handen waar Oom Dagobert U tegen zou zeggen.

WTF!

Al gauw bleek dat ik wel erg enthousiast gepind had. Alles in Korea is strontgoedkoop. De taxi naar ons hotel was maar een paar euro (wel een erg onvriendelijke chauffeur, en het rechts rijden is weer enigzins onwennig na een half jaar links), en ook eten etc. kost maar een paar euro, hoe luxe het ook mag worden. We gingen voorzichtig op stap, met handen op de zakken en tassen, gezien ons werd verteld dat er nogal eens wat zakken gerold worden. Hoewel dit in vergelijking met Nederland misschien ongeveer op gelijk niveau staat, is het voor ons tere aan-Japan-gewend-geraakte zieltjes weer even schrikken bij zo'n waarschuwing. Verjapansing in process? In ieder geval, al snel zaten we op het pad richting het centrum. Dit pad, of eigenlijk brede steeg, was gevuld met goedkope kledingzaakjes aan de zijkanten en rijen stalletjes met nog goedkoper eten in het midden. We zochten snel een onderkomen in een intellectueel ogend cafeetje (iets met boeken, dan zit het wel snor) waar echter geen klant te bekennen was. Voor een paar euro maakte de vriendelijke mevrouw achter de toonbank heerlijke wafels en koffie voor ons op Koreaans verzoek van een lichtelijk zenuwachtige Eef. Zoals de meeste lezers wel zullen weten heeft Eef namelijk vorig jaar met groot succes Koreaans gestudeerd als bijvak in Leiden. Dus voor haar was de reis extra spannend.

Engrish; een ware wereldtaal.

Japanners zijn voor Korea wat Duitsers zijn voor Zandvoort; ze zijn er de laatste tijd in grote getalen, en spreken natuurlijk alleen hun eigen taal. En ze graven gaten? De reden voor de stortvloed Japanners is uiteraard de spotgoedkope won. Dus, na wat verfrissende wafels was het tijd voor winkels. En inderdaad; alles is duidelijk goedkoper dan Nederland en/of Japan; zelfs de (relatief dure) merkwinkels. Na dit een tijdje gedaan te hebben gingen we door om twee vriendinnen van Arisa te ontmoeten. Deze twee Koreaantjes, praktisch vloeiend in Japans, waren op uitwisseling bij de Komatsu's langsgekomen en gingen ons nu meenemen naar een goed, Koreaanig restaurant. Het resultaat was een restaurant in het centrum (wederom slechts een paar euro voor een goed vullende maaltijd). In grote wokpannen werd pittig eten voor ons neus op tafel gezet, gevuld met alles van inktvis tot koe, met een oneindige hoeveelheid kimchi "on the side." En nogmaals; alles is pittig. Heerlijk als je er aan gewend bent, wat minder als dit niet het geval is (zoals bij Eef). Maar zelfs ik had last van vurige toiletbezoekjes tijdens en na het Korea-avontuur, moet ik eerlijk bekennen.
Na het eten werden we meegenomen naar Pusan Tower, een toeristenplek en uitkijktoren over de stad. En het moet gezegd worden; "Maar het uitzicht is fantastisch."

Een ware bak met eten. "That's a spicy meat 'a-ball!"

Met Yuuki voor de toren.

De dames. De Koreaantjes waren uiteraard meteen Eefje's grootste fans.

De vele mooie lichtjes bleken tevens een goede afleiding voor opkomende hoogtevrees.

De tweede dag begon met een lekker ontbijtje (pittig), en een lekkere wandeling langs wat warenhuizen etc. De lunch was, toeristisch genoeg, eentje van burgers. Maar dan dus wel de Bulgogi Burger, ofwel de McKroket van Korea. We waren zo goed in de smaak gevallen bij de Koreaantjes (vooral Eef), dat hoewel we ze eigenlijk maar 1 keer zouden ontmoeten, ze deze dag ook weer lekker met ons gingen optrekken. Gezien het verzoek van mij en Eef om naar een tempel te gaan (cultuur, zowaar!), hielpen ze ons met het vinden van de weg. Eerst ongeveer een half uur met de trein voor nog niet eens een euro, gevolgd door een stukje lopen en een busritje. Eef en ik hadden echter het idee dat, gezien onze ervaringen van afgelopen zomer, we het stukje ook best konden lopen bergopwaarts. Voor ons viel het gelukkig ook wel mee, en we hadden een prachtige wandeling door een mooi bebost gebied, maar of de rest van de groep er zo blij mee was is nog steeds een beetje onduidelijk. Nou ja, in ieder geval ga je er niet dood aan zullen we maar denken.

Natuur!

Ook Koreanen hebben gevoel voor humor. Of ze zijn blind. Een van de twee.

Eenmaal aangekomen bij de tempel werden we zeer prettig verrast. Eef en ik waren erg gewend geraakt aan de Japanse tempels die we van de zomer zoveel hebben gezien, en die we natuurlijk ook in ons jaar in Nagasaki meer dan eens zijn tegengekomen. Deze tempel echter, in tegenstelling tot de "normale" Japanse tempel, was rijkelijk versierd met allerhande beschilderingen, wat het geheel, op de berg vol kale bomen, een prachtig contrast gaf. We gingen het hele terrein rond, en kwamen inderdaad prachtig versierde muren en beelden tegen. Zoals gezegd hielp de natuur meer dan een handje mee, als geweldige achtergrond die bij iedere schilder of filmmaker gretig aftrek zou vinden. Zoals Harry en ik deden in Nara, inmiddels meer dan drie jaar geleden, besloten we een dakpan te doneren aan de tempel, waar we dan ook met z'n allen een wens op konden schrijven. Met Nederlands, Japans en Koreaans is het zonder twijfel de meest internationale tegel in het complex lijkt mij zo.

Voor de poort.

Up close.

De meest internationale tegel van het complex.

Na afloop daalden we de berg weer af en begaven we ons weer richting centrum voor wat (pittig) eten. Wederom was het zoveel dat we het bijna niet op kregen, voor luttele euro's per persoon. Vervolgens werd er nog even verder gewinkeld. Namelijk naar electronica-gerelateerde producten. Ik wilde graag kijken naar DVD's (in Japan zijn die krengen onbetaalbaar) en Eef wilde een Japans-Engels-Koreaans digitaal woordenboek kopen. Beide missies lukten, en in beide gevallen waren we slechts ongeveer een derde van het geld kwijt dat je er in Nederland en/of Japan voor zou betalen. Tijd voor avondeten (Aziaten eten nou eenmaal de hele dag door), wat weer in ware Korea-stijl ging gebeuren. De naam ben ik vergeten, maar het is voor zover ik weet de Koreaanse versie van een gezellig cafe of izakaya, waarbij je met z'n allen lekker eet. Je braad vlees, knipt (!) het in stukjes, doet het vlees met allerhande andere lekkernijen in een blad sla, en voila, je hebt een Koreaanse specialiteit.

Erg smakelijk en uitgebreid, zoals je ziet.

Waarom snijden als je een schaar hebt?

De derde en laatste dag begon met een speurtocht door de steegjes achter het centrum. Yuuki's broertje was een tijdje eerder in Pusan geweest, en had een goedkope nep portefeuille aangeschaft. Echter, deze werd weer afgepakt toen hij weer terug ging naar Japan. Dus aan Yuuki (ons) de taak een nieuwe te kopen. Blijkbaar zat er ergens in een van deze steegjes een winkel gevuld met namaak spul, maar gezien we alleen een kleine foto hadden van een kaartje op een buisinesscard, schoot de speurtocht niet heel erg op. Uiteindelijk vonden we de winkel dan toch eindelijk; de ruiten waren geblindeerd, en er zaten mannen in laboratoriumjassen voor de deur. We werden naar binnen gelaten alwaar nog meer mannen en vrouwen in labjassen namaak-designer-spul verkochten. Niet lang na ons kwam ook een grote groep Japanners van middelbare leeftijd binnenpuffen, wat het visualiseren van de rol van Japanners in de huidige economie van Pusan en omstreken weer enigszins vergemakkelijkte.
Nadat de imitatie waar was aangeschaft, gingen we nog even de stad in voor de laatste inkopen; ik wilde graag een Koreaanse manga of twee voor bij mijn Japanse collectie. Ik kan er natuurlijk niet veel mee, maar ik heb nou eenmaal een gigantische verzameldrang. Bovendien tikte ik nog wat toffe kleren op de kop. Dit allemaal met de hulp van Eefje, die het nodige vertaalwerk verrichte.

Na lang zoeken in straatjes als deze, vonden we dan uiteindelijk toch...

Het mecca van namaak-shit!

De Bulgogi Burger van de Mac. Hij smaakt wel goed...

Dat lijkt me... duidelijk...?

Aan alle goede reisjes komt uiteindelijk een eind, en zo kwamen we weer uit bij de haven van Pusan. Na een lange reis terug en nog wat rond-gekijk in Fukuoka was het dan ook weer terug naar 'Saki. Maar dan wel een goede experience rijker!
(NB: Ten tijde van publicatie is een van de Koreaantjes weer in Japan aan het studeren, en wil graag met Eefje komen spelen. Eefje heeft een grote impact achtergelaten daar in Pusan, dat blijkt wel weer...)
Tot slot nog een paar foto's van Koreaans eten, in de winkel, op straat en in restaurants. Ik heb mij vele malen verbaasd, laat ik het zo zeggen... (Voor verdere verhaaltjes over ons Korea-avontuur kan je natuurlijk ook even bij Eefje kijken.)

Intvisjes in tanks langs de straat.

Tricolore.

Zeewier...?

En natuurlijk een pannetje riekende, kokende larvensoep!

Zo. Dat was weer even een kleine update, die hopelijk een beetje heeft geillustreerd wat ik nou toch al heb gedaan de laatste tijd. Maar er volgt natuurlijk ook meer. Ten eerste zal ik ter lering en (vooral) vermaak wat meer foto's van Korea online zetten (zie de link bovenaan, rechts). En ik zal, ditmaal dus wat sneller, een wat recentere update geven. Want wat is er verder allemaal gebeurd? Wat dacht je van Harry, AKA "Pap," die langskomt; een nieuwe tutor; lidmaatschap van een sportclub; het schrijven van m'n Japanse "onderzoekspaper", en nog veel, veel meer. Dus stay tuned, en tot blogs!

P

Intermezzo; Bio-friggin'-Hazard 5!

In afwachting van de volgende grote blogpost (die ondertussen in de steigers staat, wees gerust), even een kleine onderbreking voor het volgende;

Bio. Hazard. Vijf.

Ik denk dat het sommige lezers misschien vrij weinig zegt, dus een korte uitleg. De spellenreeks Biohazard, in het westen beter bekend als Resident Evil, is een Japanse "survival-horror" gameserie, waarbij je oorspronkelijk hordes zombies van je af moest zien te vechten.
In 2005 bracht Capcom, de makers van de series, Biohazard 4 uit. En wat bleek? Dat is mogelijk een van de beste spellen ooit gemaakt. Ik heb die game inmiddels zo'n vier jaar kapot gespeeld, dus iedereen zal wel begrijpen hoe blij ik was toen het vervolg werd aangekondigd. Het creatief getitelde Biohazard 5 heeft even op zich laten wachten, maar het is toch eindelijk zo ver.

Ongeveer een maand geleden bestelde ik met veel moeite online de deluxe editie, die alleen in Japan te bestellen was. En na lang wachten (inclusief vandaag op de friggin' postbode), is 'ie er dan eindelijk, ongeveer een week voordat 'ie in de rest van de wereld uitkomt! (In japan op 5 maart, en als het goed is de rest van de wereld op 13 maart).

Dus om even op te scheppen en gamers jaloers te maken, wat foto's;

Tv is courtesy van de vader van Arisa!

De "wie-het-eerst-komt-die-het-eerst-maalt" goodie; een Tricell cardcase.

Bijgevoegd artbook(je)...

Oh ja!

Zo, en nou weer genoeg opgeschept. Heb met een hele intensieve sessie al tot over de helft gespeeld, dus grote kans dat 'ie morgen al uitgespeeld is. Waarna ik 'm nog een keer speel. En nog een keer.

Tot Blogs!
P

Een Speciaal Weekend met Arisa & Yuuki, Honing Live! en Een Klein Lijstje

Jaja, zo heb je twee maanden niets, zo heb je plots twee posts vlak achter elkaar. Ik weet het zelf ook allemaal even niet meer. In ieder geval, kijk dus eerst even hieronder als je al een tijdje niet meer op de site geweest bent, om even "up to speed" te komen, en/of bij de foto's natuurlijk!

Afgelopen vrijdag hadden we een date met onze tutors om naar Huis Ten Bosch te gaan. En niet zomaar een date; een heuze échte dubbel-date. Jaja, onze tutors zijn, na lang een oogje op elkaar te hebben gehad, nu eindelijk officieël een stelletje! Een beetje trots voel ik me natuurlijk ook wel; zonder mij en Eef waren de twee waarschijnlijk geen stelletje geworden, zoals ze zelf al tegen ons zeiden. Dubbeldatend en wel gingen we dus op weg naar Sasebo, een uur met de trein vanaf Nagasaki, waar het dorp "Huis Ten Bosch" ligt. Het is in feite een themapark, maar het voelt echt aan als een stukje Nederland, alleen dan omringd door bergen en zonder afval.

De ingang, met een (grote) reproductie van Amsterdam CS (maar dan als hotel).

Hoewel het de hele dag stervenskoud was (echt Nederlands weer vertelde ik Arisa en Yuuki steeds), hebben we redelijk veel buiten rondgelopen en rondgekeken. Alle huizen lijken sprekend Hollands, en er hangt een leuk sfeertje. Het enige is dat het toch een stuk gemaakter voelt dan het echte Nederland, niet geheel onlogisch natuurlijk, maar zelfs dat mag de pret niet drukken. Er waren de hele dag bijna geen mensen te zien; enkel een groep Chinese toeristen die we zo nu en dan tegenkwamen.

Met z'n vieren voor de Domtoren

Een paar van de Hollandse hoogtepunten waren toch zeker de kaas (waarvan ik een (erg) duur stuk heb gekocht), het straatorgel (dat we allemaal even zelf mochten bedienen) en het vuurwerk dat we natuurlijk misten met oud en nieuw. Ook was de bewondering voor het feit dat wij Nederlands waren wel leuk om te zien. Mensen die dag in, dag uit in een Nederlands park werken, maar nu eenmaal niet zo heel vaak Nederlandse toeristen zien waren allemaal wel geïnteresseerd in ons, wat zich weer uitte in bijvoorbeeld gratis extra snoep (Eef had een klein zakje Nederlands snoep gekocht). Omdat het koud was, en geen dagpaspoort hadden voor de attracties, hebben we ook aardig wat tijd in caféetjes doorgebracht, veel kletsend over van alles en nog wat, waarbij ik steeds meer het idee krijg dat we goede vrienden zijn geworden met onze Japanners.


Aan het eind van de dag gingen we naar het mooiste plekje van het park; Huis Ten Bosch. In het donker was het erg mooi om alle (kerstachtige) verlichting te zien, en achter het paleis, in de tuin, was een lichtshow bezig. Achteraf banjerden we vrolijk een beetje rond door de tuin en het gebouw, waarvan het laatste bijzonder interieurloos bleek. Ik kreeg meteen flitsen van Bea in een compleet leeg huis, zich afvragend wat ze nou weer met haar geld moest doen.

Misschien is het tijd voor Bea om een hobby te nemen...

Tot slot was er een vuurwerkshow. Hoewel deze niet zo heel lang duurde, was het mooi om te zien en bovendien een goedmakertje voor oud & nieuw (wat hier vuurwerkloos gevierd wordt). We moesten rennen voor onze laatste trein, die we op het nippertje haalden. Eenmaal weer in Nagasaki weer purikura genomen, en lekker geslapen.


Alle foto's zijn natuurlijk ook hier in volle glorie te bekijken.

Twee nachtjes slapen later, zondag dus, was het een speciale dag voor ons. We waren namelijk voor het eerst écht bij Japanners uitgenodigd; de ouders van Arisa. Natuurlijk zijn we al vaak bij Yuuki thuis geweest, maar een studentenkamer en een écht familiehuis zijn natuurlijk wel hele andere ervaringen. Eef & ik hadden met Yuuki afgesproken aan het eind van de tramlijn, waarna we gedrieëen, met kadoos en al, opgepikt werden door Arisa (met haar nieuwe auto).
Het plan was dat we niet de hele dag bij Arisa thuis zouden zitten, maar vooral in de middag en voor het eten. Overdag zouden we naar het ペンギン水族館 (pinguin aquarium) gaan, bij Arisa's huis in de buurt. Kleine verandering van de plannen echter. Arisa's vader is namelijk een zgn. 単身赴任 (tanshinfunin). Dat wil zeggen dat hij voor zijn werk (bij de politie) om de zoveel tijd op een andere plek gestationeerd wordt. Op de universiteit leerden we dat dit vooral over hoe salarymen hier last van hadden, maar zelfs de sterke arm der wet blijkt slachtoffer. In Nederland zou dit natuurlijk niet een heel groot probleem zijn, maar Japan is een tikje groter, waardoor dagelijks op en neer reizen te veel tijd en geld kost, wat resulteert in het apart wonen van de werknemer. Weg dus van z'n gezin, die hij vaak maar eens in de zoveel weekenden ziet. Niet echt leuk dus.
Arisa's vader zou eigenlijk niet komen, maar toen bekend werd dat het nieuwe vriendje van z'n dochter mee zou komen, kwam vader Komatsu toch ook even terug naar huis. Gezien ik al nerveus was, moet Yuuki het helemaal zwaar hebben gehad. Gezien Arisa's vader wel op tijd terug moest naar z'n andere huis, gingen we nu 's ochtends thee drinken met beide ouders. Alle nervositeit viel vrijwel meteen weg, want net als Arisa waren zowel meneer als mevrouw Komatsu super aardig en vriendelijk. Yuuki werd nog een paar keer verzekerd dat hij zich niet zorgen hoefde te maken en het zich gemakkelijk moest maken. We gaven de kadoos (Yuuki een souvenir uit Ooita geloof ik, en wij Nederlandse hebbedingetjes en stroopwafels) en we kregen heerlijke taart voorgeschoteld. Na een gezellig gesprek gingen we gevieren door naar het aquarium, waarbij we bij vertrek nog wel een vriendin van mevrouw Komatsu lieten schrikken (opeens twee gigantische buitenlanders in de hal!).
Het aquarium was erg leuk en, zoals de naam al doet vermoeden, gevuld met penguins. Maar niet alleen dat; ook bizar grote krabben, mudskippers, Limulus polyphemus en nog meer beesten die ik nooit eerder had gezien. Een interessant cultuurverschil; bij de meest afzichtelijk ogende beesten riepen onze Japanners steeds hoe lekker de vissen eruit zagen... Ik heb zelden minder eetbare dingen gezien.
Na het aquarium gingen we weer terug naar Arisa's huis, waar we met snacks en drankjes op Arisa's kamer fotoalbums gingen bekijken wat erg leuk was; allemaal foto's van de middelbare school en seijinshiki enzo. Op een gegeven moment werd op de deur geklopt door Yuka, Arisa's jongere zus, die net terug was van haar schoolclub. Aanvankelijk waren de buitenlanders bijzonder eng; ze verschool zich letterlijk achter de rug van haar zus. Rond etenstijd was de griezelfactor echter alweer drastisch gedaald, en de rest van de avond hebben we gekke bekken naar elkaar lopen trekken. Het eten was overigens fantastisch. Speciaal voor ons werd kimchi nabe gemaakt, een gerecht wat ik dankzij Yuuki en Arisa heb leren kennen en inmiddels ook vaak thuis maak. Daarnaast waren er nog vele hapjes van alle soorten en maten; allemaal even lekker. Een waar feestmaal. Evelien had op verzoek haar Wii meegenomen, dus zaten we na het eten met z'n allen spelletjes te doen onder de kotatsu, voor de breedbeeld. Erg prettig allemaal, zoals wel begrepen zal worden. Tot slot kregen we van mevrouw Komatsu alle vier een setje luxe eetstokjes. Eef en ik kregen een een husband/wife set met konijntjes erop, toevallig mijn Chinese sterrenbeeld, dus dubbel prijs. Uiteindelijk werden we weer weggebracht naar de tram, en hevig uitgezwaaid door vooral Yuka. Een zeer geslaagd weekend dus.


Onlangs werd ons mede gedeeld dat er op vrijdag de 30e een feestje zou zijn voor internationale studenten. Er zou gratis eten zijn, en of wij, de Nederlanders, niet iets voor amusement konden doen. Na lang overleg binnen de groep riepen Matt, Martijn en ik in een melige bui; "Hey, zullen wij anders met z'n drieën gaan zingen?," waarop we ons, nog steeds lichtelijk melig, opgaven. Vijf minuten later hadden we uiteraard al spijt. Dat weerhield ons echter niet om repetities zover mogelijk uit te stellen. Toen we dus afgelopen maandag werden gevraagd of we dinsdag niet wilden oefenen voor de klas (lees; controleren of we niet ál te erg zuigen). Gezien we nog niet eens een nummer hadden uitgezocht, laat staan geoefend, wisten we ons er op wonderlijke wijze uit te wormen, en kregen we uitstel van executie tot donderdag, een dag voor het optreden. We moesten er dus maar aan geloven. De nummers werden besloten; nummers van Herman van Veen en Israel Kamakawiwoʻole (ik heb de naam niet verzonnen). Na veel geoefen en gestress kwam het moment van waarheid dichterbij. Wat bij ons overigens werd aangekondigd als "feestje voor studenten" bleek eigenlijk een luxe banquet voor studenten en werknemers/docenten van de universiteit. Godzijdank hadden we al bedacht in pak te gaan als deel van de act. Wij waren als een van de laatste acts. Hoewel enigzins vals hier en daar (hey, voor 3 dagen is het de shizzle!), heb ik voor eenieder het eerste live optreden van de band Honing hier geüpload. Geniet!

ReuzenRat Entertainment presenteert; Honing (ook bekend als; "Twee Nederlanders en een Mexicaan")

Ja, een beetje vreemd, maar mensen bleken enthousiaster dan gedacht. Aanvankelijk was in het dansje bij Alfred J. Kwak het plan om bij de zin "dan sterf ik van verdriet" letterlijk sterven uit te beelden, maar dat leek ons toch een beetje cru bij een "famous dutch childrens song." In ieder geval, we zijn te boeken voor feesten en partijen, dus twijfel geen minuut langer en neem contact op! Honing, ofwel twee Nederlanders en een Mexicaan; het middelpunt van íeder feest!


Dat Japanners mafkezen zijn, wist iedereen natuurlijk allang. Maar natuurlijk leer ik hier ook veel nieuws. Dus dacht ik; laat ik eens een lijstje opstellen met dingen die ik hier zoal leer (naast Japans natuurlijk, wijsneus). Bij deze!

- Japanners kunnen a) helemáál geen Engels (zie volgende punt), óf b) hebben dezelfde humor als wij in #401.


Ik denk optie 1. Deze manga ligt te koop tussen de normale kindermanga bij de Japanse variant van de Expo. Waar het over gaat; geen idee, maar het zal vast interessant zijn. In andere manga curiositeiten; tussen de normale tienermanga (geloof het of niet), staan titels als "Ecchi kamisama" (los vertaald; Hitsige God), met een schattig meisje met een gigantische bobbel onder haar rok op de voorkant. Ik zocht alleen maar naar Fairy Tail! :(

- Voortbordurend op het vorige punt is natuurlijk Engrish! Het feit is en blijft dat Japanners in den algemene geen engels spreken, wat ertoe leidt dat iedere buitenlander vroeg of laat wel grappen gaat maken over de vreemde dingen op de uithangborden en (kinder)t-shirts. Een paar voorbeelden...




"Schat, ik ga met een aura van naaktheid even heerlijke geblakerde vogel halen!"
"Ja, is goed, ik ben toch noch de avonturen van Team Medical Dragon aan het lezen..."

...ik vind het grappig.


- Hoewel ik af en toe dipjes heb, en zo nu en dan ook het gevoel dat er weinig vooruitgang zit in de taalvaardigheid, merk ik wel dat m'n leesvaardigheid is overgeschakeld van het lezen van íedere kanji naar begrijpend lezen, waar ik erg blij mee ben. Na mij te hebben ontpopt tot de ongekroonde koning der Nerds (in de positieve zin, toch?) tussen de Nederlanders (ik heb verreweg de meeste manga), scheur ik door de Japanse manga heen. Vooral de voorheen genoemde Fairy Tail van Mashima Hiro ben ik érg fan van. Op een goede dag lees ik in een uur of twee een heel boekje door, waar ik daar aan het begin van dit schooljaar nog vele sessies over deed, vermoeiend iedere kanji opzoekend. Hoera voor de edicatieve kanten van nerdheid!


- Om op het onderwerp te blijven; nerdheid is besmettelijk. Inmiddels is Matt ook overgehaald en is de dinsdag officieël omgedoopt tot "Nerddag," waarop we iedere week een tochtje maken van de Star Bucks bij de Youme Saito naar de CoCoWalk, waar we onderweg mangawinkels bezoeken en ondertussen kletsen over allerhande films en computergames. Het leven is mooi in Nagasaki.


- In tegenstelling tot populair geloof zijn lang niet alle Japanners punctueel. Neem het, nogal vervelende voorbeeld van vandaag. We kregen tijdens de les allen een e-mail met daarin het verzoek om naar een drugvoorlichting te komen. Wanneer? "Oh, nou gezien jullie toch geen sociaal leven hebben kan het wel gewoon morgen toch?" -zucht-


- Sommige (lees; vrij veel) Japanners zijn ronduit onbeschoft. Niet zozeer in een Hollandse "ik verbouw je gezicht" of "ik gooi hier m'n afval neer terwijl twee meter verderop een afvalbak staat" manier, maar op de manier dat wij als buitenlanders (lees; ik als gast van twee meter) ongegeneerd uitgebreid aangestaard worden. Van kindjes kan ik dit ook wel begrijpen, en dan speel ik ook graag mee; gekke bekken naar babies trekken blijft altijd leuk (niets zo leuk als een lachende baby immers). Maar volwassen of zelfs bejaarde mensen die je minutenlang aangapen wordt op den duur wel een beetje irritant. Ik snap dat ze misschien niet zo vaak mensen van twee meter zien, maar ik wijs ook niet naar mensen met maar één been (toch mam?).


- Daar moet natuurlijk meteen tegenin gebracht worden dat het grootste deel van de Japanners bijzonder vriendelijk en geïnteresseerd is. Zodra men weet dat we studenten zijn helpen ze vaak ook meteen mee door eventuele foutjes te verbeteren of handige woorden te leren. Uiteraard staan Yuuki en Arisa voor ons wel aan de top; ze helpen ons met letterlijk alles wat je maar kan bedenken. Van dingen bestellen op het interwebs tot hoe je je rijstkoker sneller kan laten werken. Japanners; vreemd, maar erg tof.


- Stoplichten in Nagasaki zijn bijzonder voetganger/fietser-onvriendelijk. Als je niet in een auto zit, heeft meneer Stoplicht ook helemaal de fok geen zin om voor je op groen te gaan. Zonder te overdrijven sta je soms makkelijk een aantal minuten te wachten voordat het voetgangerslicht op groen gaat, terwijl aan de overkant net de lessen beginnen, of je tram net wegrijdt.


- Bij ons recente uitstapje naar de Kurosaki Higashi basisschool ben ik op een erg directe manier geïntroduceerd met een Japans kinderspelletje. Ik kende het wel al via bijvoorbeeld anime, maar ik had het nog nooit echt gezien, laat staan aan den lijve ondervonden. Kijk eerst maar even naar dit filmpje. Enigzins vreemd, niet? Nou, dat is dus gebaseerd op een populair kinderspelletje waarbij kinderen twee vingers in elkanders reet steken! Ahum... nou ja, ieder z'n eigen ding natuurlijk, maar ik werd op deze basisschool nogal als toffe gozer gezien omdat ik lekker meedeed met alle spelletjes (en twee meter ben), waarop nagenoeg alle jongens in de klas op een gegeven moment besloten om dat spelletje aan me te introduceren. Er zijn zoveel opmerkingen en grappen over deze situatie te maken dat ik dat niet eens ga proberen. Ik ga wel gewoon weer uren geschokt naar de muur staren denk ik...


- Purikura zijn de shit.


En jongens mogen er om één of andere reden niet in hun eentje in...


Nou, dat was het weer even voor nu. Doe eens gek en laat een lekkere comment achter! En natuurlijk tot de volgende post!

Groenten!

Pyke

Even Inhalen, Mijn Familie in December en Mijn Eerste Echte Aardbeving

Met alweer bijna twee maanden onder de gordel sinds mijn laatste post begin ik steeds meer te lijken op de andere niet-bloggende Nederlanders. Mijn excuses voor de trouwe lezers! Er is, zoals je kan begrijpen, natuurlijk een heleboel gebeurd, en, zoals je kan begrijpen, ga ik dat niet allemáál vertellen. Het grootste deel is gelukkig te vinden op de blog van Eef, die in ieder geval wél nog trouw vaak update. En zo zijn er ook nog de foto's, die ik af en toe weer eens bijvul (en waar deze post ook goed mee gevuld is). Zo gezegd, zo gedikkiedaan; laat ons beginnen.

December vind ik in Nederland altijd één van de leukste maanden van het jaar. Misschien vanwege de kadoos, maar ook natuurlijk vanwege de gezelligheid en ieder jaar weer de hoop op sneeuw. Hoewel dat laatste de laatste jaren niet echt van toepassing is geweest lijken de andere twee steeds beter te worden. Daarom was het ook een raar idee om voor het eerst in m'n leven Sinterklaas zonder familie te vieren. Echter, ik heb hier natuurlijk ook een soort van "Nagasaki familie," die ook allen familieloos de Sint's verjaardag moesten vieren. Van het een komt natuurlijk het ander, en al snel waren de lootjes getrokken. Ik had Glynis getrokken, die het verzoek had voor manga. Voor mij een niet geheel onbekend terrein. Daar bovenop hadden Eef & ik besloten om Yuuki en Arisa ook aan de pakjesavond te laten geloven, dus ook daarvoor werden lootjes getrokken, waarbij ik Arisa had.
Al snel kwam de mooie avond dichterbij. Na een goede maaltijd met (bijna) alle Nederlanders bij het culinaire hoogstandje dat CoCo's heet, vlogen de rijmen al snel door de kamer (uiteraard 401). Hoewel sommige grappen door sommigen wat minder gewaardeerd werden, was het een erg geslaagde avond geworden. Sander had voor mij een gedicht geschreven en de meest literair verantwoorde, doch vermakelijke manga voor mij gekocht.


Na de pakjesavond pakjes gingen Martijn en in naar het station om een Leidse vrind genaamd Michiel Boerwinkel op te halen. Deze heb ik vervolgens tijdens het weekend Nagasaki laten ervaren, waarover op zijn blog meer te lezen valt.


Op zondag kwamen Yuuki en Arisa langs voor de tweede pakjesavond dat weekend. Hoewel het idee van het Sinterklaasgedicht niet helemáál goed over was gekomen, had Yuuki een letterlijk hartverwarmend gedichtje geschreven over hoe goede vrienden we geworden zijn, waar ik toch wel een beetje prettig verlegen van werd.


Yuuki en Arisa zijn sowieso hele goede vrienden geworden. Het probleem met Japanners is dat je niet goed weet waar de grens tussen beleefdheid en vriendschap ligt, en ongetwijfeld zal onze relatie tot hun altijd anders zijn dan de relaties die ik heb met m'n Nederlandse vrienden. Toch denk ik dat we met onze tutors echte (Japanse) vrienden zijn geworden. We spreken dan ook heel vaak af. Wat, tot mijn grote schrik en verbazing, bijvoorbeeld niet op m'n blog staat, is onze roadtrip naar Beppu en Oita (waar we natuurlijk ook met Steven gehangen hebben!), waar we een weekend met z'n vieren met een gehuurde auto naar de andere kant van Kyushu zijn getuft. Dat beviel zo goed dat er redelijk concrete plannen zijn om eind februari/begin maart een lang weekend naar Korea te gaan (iets van twee uur met de boot, heb ik mij laten vertellen), en ook plannen voor Yuuki en Arisa om in september naar Nederland te komen.
Natuurlijk zijn het niet alleen maar reisjes, maar ook (veel) kleine dingen. Bijvoorbeeld samen bowlen. Waarbij, overigens, we (lees; ik) gruwelijk werden ingemaakt.

Met Steven in Beppu!

Yuuki en ik zijn, zoals te zien is, behoorlijk close geworden.

Waarschijnlijk het grootste evenement van december was het bezoek van de Voorweggertjes; Mama, Henk, Tinka en Michael. Gezien ik ze al een maand of 3 niet echt (alleen via Skype natuurlijk) gezien had keek ik hier ontzettend naar uit, wat alleen nog maar erger werd met de laatste dag college van 2008, die onmogelijk lang leek te duren. Na de les snel door, en zo'n twee uur te vroeg op het vliegveld. Vlak voor aankomst was ik erg gespannen om de een of andere reden, kreeg er zelf helemaal beetje kramp van! Maar toen ze eenmaal achter het raam verschenen was dat meteen weer over. Na veel geknuffel gingen we met de bus weer terug naar Nagasaki, waar we vrijwel meteen doorgingen naar AMU om met Yuuki en Arisa okonomiyaki te gaan eten.

Henk en Michael aan de okonomiyaki.

De eerste dagen stonden in de trend van introductie, kletsen en vertalen. Het was vooral erg wennen aan de nieuwe taak van tourleider. Als je de hele dag alleen optrekt met mensen die Japans spreken, of zelfs Japanner zijn, vergeet je snel hoe onbegrijpelijk dit land kan zijn. Dus ik was veel bezig met vertalen van menukaarten en routes, naast het bedenken van dingen om te zien in de tijd die we hadden. De eerste dagen was het wel een beetje vermoeiend, maar al snel ging dat gelukkig een stuk beter. Bovendien was het vooral gewoon heerlijk om weer met de familie samen te kunnen kletsen en knuffelen, en natuurlijk om eindelijk eens te kunnen laten zien wat ik nou zoal gedaan heb de afgelopen tweeëneenhalf jaar.



Zoals Eefje het al zei; het voelt een beetje alsof twee werelden opeens botsen; een stukje Nederland in mijn Japanse kamer.
Naast de eerste avond spraken we ook nog een andere keer af met Yuuki, die met ons mee zou gaan naar het vredesmuseum, en de ochtend dat we weggingen met zowel Yuuki als Arisa die ons wilden komen uitzwaaien. Mama had Yuuki gevraagd of hij origami kon, en Japanner als het is, was er origami papier ingekocht en zaten we voor vertrek allemaal vrolijk te vouwen.


Na Nagasaki gingen we door naar Kyoto, waar we sliepen in het Palace Side Hotel; zoals de naam al zegt, naast het keizerlijk paleis. Ook hier weer uitgebreid bezig geweest met shoppen, musea, tempels/schrijnen en natuurlijk kletsen. Bij mij is in Kyoto behoorlijk geld gaan rollen door bijvoorbeeld een hele mooie prent, alsmede bezoekjes aan de BAPE en Kuifje winkels, waar bij mama het geld voornamelijk in stoffen ging zitten.




Tot slot Tokyo. Helaas was er vanwege nieuwjaar veel dicht, wat vooral vervelend was voor Henk, die graag naar wat musea wilde. Nieuwjaar was natuurlijk ook vrij apart; voor het eerst niet samen met m'n vader. Gezien m'n vader op de 31e december jarig is, vier ik oudjaar altijd bij hem. We konden gelukkig even skypen vanaf de hotelkamer, en het was leuk om het met de Voorweggertjes te kunnen vieren. De volgende dag gingen we voor oshougatsu (het nieuwjaarsbezoek aan een tempel) naar de Meiji-jingu in Harajuku, de drukste tempel van het land wat nieuwjaar betreft. En dat was geen leugen; een gigantische rij mensen stond te wachten om even een gebedje te kunnen doen, dus daar hebben we maar van af gezien. Gelukkig konden we een paar dagen later wel bij de Sensou-ji in Asakusa naar binnen, hoewel het daar toch ook aanzienlijk druk was.

Ook een bezoek aan DisneySea stond op het programma!

De laatste dag was wat mij betreft veel te snel om, en na een snel afscheid in de vroege morgen waren Eef en ik weer met z'n tweetjes, op weg terug naar Nagasaki in een (over)volle Shinkansen.

Ik hoef denk ik niet te zeggen hoe fijn het was om m'n familie te kunnen zien, al was het maar voor twee weken. Volgens mij hebben zij het ook erg naar hun zin gehad, en ik denk dat ze misschien wat beter snappen wat er nou eigenlijk te beleven valt hier in de Oriënt.


Bij terugkomst in Nagasaki zijn we met Yuuki en Arisa ook nog voor oshougatsu naar de Suwa-jinja geweest. Het is traditie om een fortune te trekken, en deze vast te knopen aan een plant/draad/iets aan-knoopbaars. Evelien en Yuuki trokken de beste fortunes, Arisa en ik de op één na beste. Niet ontevreden mee natuurlijk. Foto's ben ik zo te zien nog niet van in het bezit; zowel Arisa als Yuuki, die de digitale foto's hebben, zijn niet geheel thuis in de wondere wereld van computers. Een mooi voorbeeld is dat ik gisteren aan Yuuki vroeg of hij wist of de uni ergens een openbare scanner had. Na een verbaasde blik ging ik ervan uit dat hij het woord scanner niet kende, dus legde ik uit; een apparaat waarmee je échte documenten in je computer kan uploaden. Dat dit werd gevolgd door de verbaasde reactie; "Hè, is er een apparaat dat dát kan?" zegt volgens mij genoeg.

Na thuiskomst was er een bijzondere gebeurtenis; mijn eerste échte aardbeving. Zowel Lena als ik (de rest had het niet door) hadden al eens eerder (als enige) een aardbevinkje gevoeld in de klas, maar het had ook een bijzonder forse meneer kunnen zijn die zich met veel geweld tegen de buitenmuur van het lokaal wierp. Dit keer zat ik 's avonds te Skypen met Evelien (die, inderdaad, op 10 meter afstand woont), toen het opeens voelde alsof er iemand aan m'n stoel begon te sjorren. Met Ju-On en dat soort dingen in m'n hoofd schrok ik me de pleuris, maar vrijwel meteen realiseerden zowel Eef als ik dat we nu dan toch eindelijk een echte aardbeving hadden gevoeld. Rolf kwam ook meteen binnenrennen, waarop Matt met een suf hoofd zijn bed uit kwam rollen, met een beteuterd gezicht vragend of hij een aardbeving had gemist. Al met al spannend, maar (gelukkig) zeer kort en relatief rustig.

Voor Evelien en Glynis was dit een bijzonder goed getimed jaar om naar Japan te komen; seijinshiki, ofwel de Japanse "coming of age." Aan het begin van het jaar dat men 21 word komt iedereen in z'n beste kleren naar een grote hal, waar ze te horen krijgen dat ze volwassen zijn. Wat ceremonie betreft misschien niet heel spectaculair, maar zeker een heel goed excuus om kimono's te kijken. Helaas was het aantal "gyaru" erg hoog. Met andere woorden; dames die dan wel prachtige kimono's droegen, maar daarbij stonden te paffen, te schreeuwen in een telefoon, 20 lagen make-up droegen of zulke afzichtelijk lange, fel gekleurde nagels hadden dat je je afvroeg of ze niet net uit het circus waren ontsnapt. Gelukkig maakten Evelien en Glynis een mooie binnenkomst met prachtige kimono's, en trokken ze, als enige buitenlanders, natuurlijk al snel een boel aandacht. Beiden werden zelfs uitgebreid geïnterviewd door een aanwezige cameraploeg. Al met al, een bijzonder gezicht!



Tot slot sluiten met een vriendelijke noot. Hoewel ik normaal niet heel positief schrijf over onze Chinese klasgenoten, moet ik zeggen dat ze nu wel iets fantastisch hebben laten zien. Ik krijg zo nu en dan wel eens last van een gigantische hik-aanval, waarbij ik dan, meestal één of meerdere dagen, erg luid moet hikken. Maar dat is eenvoudig op te lossen volgens de Chinezen; gewoon als je een jongen bent met je vinger in het midden van je linker handpalm drukken (bij meisjes in de rechterhand), en je hik is weg! Werkt zo'n 98% van de tijd, volgens onze klasgenoot. En verrek! Het werkte inderdaad! Chinese acupunctuur FTW!

Met (erg) terugwerkende kracht; gelukkig nieuwjaar!

"BRAND!", Huppelen met Waaiers en Te Late Nederlanders

Nou nou, het is alweer zo'n twee en een halve week geleden sinds ik voor het laatst een post heb gemaakt. En d'r is natuurlijk wel weer het één en ander gebeurd. Laten we maar meteen beginnen.

Vrijdag 7 november was er een etentje georganiseerd door Jaap Grave, een Nederlander die hier Nederlandse les geeft aan Japanners, waarop we Japanse studenten Nederlands konden ontmoeten. De Japanners waren er in beide geslachten, van jong tot oud, van redelijk goed in onze moedertaal tot beginners. We begaven ons al snel in de richting van een heus Frans restaurant, wat in typische Japanse stijl, zo Frans was als een broodje kroket. De naam had "Chez" erin, daar hield het mee op; ik heb de hele avond op tatami in een hoekje gezeten, terwijl we Japanse gerechten voorgeschoteld kregen. Desalniettemin was het erg lekker en al snel werd er ook al volop gekletst. Naast mij zat een Japanner die begin 2009 naar Leiden gaat, dus ik was al snel plaatsen aan het aanraden. Tegenover ons, naast Maaike, zat een Japans meisje en een Japanner die ik op een jaar of 30 ingeschat had, maar nog een student bleek. Al met al was het heel gezellig en achteraf werden de nodige gegevens uitgewisseld. Met het meisje tegenover ons spraken we meteen af dat ze volgende week bij ons film kwam kijken, dus dat was ook gezellig.


De volgende dag kwamen de dames Rika en Kana (tutors van resp. Maaike en Martijn) bij ons langs om voor ons te koken (!). Na zo'n anderhalf uur (!!!) in de keuken, terwijl wij hier en daar trachtten te helpen, vaak ontvangen door kreten van verbazing en bewondering dat wij in staat waren door een pan te roeren door de Japanners, werd de maaltijd van yakisoba voor ons op tafel gezet.

We hielpen heel goed mee...

...tussen het klooien door.

Na afloop werd nog lang door gekletst en gelachen. Vooral de Disney-mutsen van Rolf en Matt waren objecten van grote interesse. Van yakisoba krijg je overigens best nog wel wat energie op de late avond, getuige deze foto;


We gingen tot laat door, wat achteraf misschien niet helemaal een goed idee was, gezien we de dag daarop, zondag 9 november, om 10.15u een fire drill hadden van de dormitory. Ik dacht de belangrijke minuten nog even mee te pakken, tot een uur of kwart voor tien, maar gelukkig hadden we een bedachtzame verdiepingsleider die de taak op zich genomen had om iedereen om 09.00u uit hun bed te halen met de boodschap dat we over ruim een uur een fire drill hadden. Dat dit geen goed effect had op ons aller humeur spreekt redelijk voor zich lijkt mij. Terwijl het uur vorderde verzamelde zich beneden voor de dorm andere internationale studenten, van een dorm verderop in de stad. Nog een godsgeschenk dus dat de drill bij ons was; anders had dat mens ons ongetwijfeld om 04.00u wakker gemaakt.
Met het afdalen van de brandtrap stond een rookmachine rook te spuwen, waarschijnlijk voor een meer realistische ervaring. De meeste mensen die de trap af kwamen leken er echter niets om te geven; iedereen zag er doodmoe uit. We werden in drie groepen opgedeeld over drie activiteiten. Wij werden het eerst ingedeeld bij het daadwerkelijke brandblussen. We kregen uitleg over de werkingen van een brandblusser. "Uiteraard is dit belangrijk om te weten, zeker als je in paniek in een fikkend huis staat, maar iedereen weet dit toch?" dacht ik bij mezelf. Zat ik even fout toen een Aziatisch meisje na tien minuten uitleg de blusser bij de slang vastpakte en vervolgens tevergeefs het handvat los leek proberen te trekken. Toen ik aan de beurt was kreeg ik de brandblusser met de zwakke straal (er waren er twee, en de zwakkere had nog geen één keer een brandbordje omgespoten). Ik voelde me dus alweer wat vrolijker toen ik heldhaftig schreeuwend het bordje omver kreeg.
Het volgende onderdeel was niet minder belangrijk, hoewel het ook een beetje vreemd was. Een naakte-rat-roze pop lag op de grond klaar om van ons Eerste Hulp te ontvangen. Na wederom een uitleg van een minuut of 5 á 10 was het weer aan ons de arme man de Kus des Levens te geven. Gezien er net al een groep zo'n tien minuten letterlijk aan z'n lippen had gehangen stond niemand heel erg te springen, maar na een grondige schoonmaak moest men er dan toch aan geloven. Op een gegeven moment ging het programma over op enkel hartmassage, en toen wilde ik het ook best een keer proberen.


In mijn enthousiasme werd z'n borstkas wel een beetje onrealistisch diep ingedrukt kreeg ik de indruk, maar ach, je kan ook niet gaan klagen als je van de dood gered word.
Vervolgens door naar het laatste onderdeel; een voorlichting. In één woord: Wauw. Voor onze neus stonden drie volwassen vrouwen, die met behulp van een Japans soort poppenloze poppenkast (afbeeldingen in plaats van poppen) met hoge stemmetjes een kleuterklas van dieren nadoen die een waardevolle les leren over brandoefeningen. Ik zat letterlijk met open mond te kijken, en niet vanwege het verhaal kan ik daar aan toevoegen. En alsof dat nog niet genoeg was, deden ze na het eerste verhaal gewoon leuk nog een tweede, ditmaal over beren in een hotel. Tot slot kregen we vragen over de verhalen, en wie het goed had, kreeg een lintje. Een paar Chinezen die achter mij zaten werden helemaal wild toen ze zagen dat Maaike na een goed antwoord een kadootje kreeg. Godzijdank konden we weer naar buiten.
Afsluitend kwam er een brandweerwagen voorrijden die twee kindjes van een van de bewoners in het bakje zo'n twintig meter de lucht in tilde. Martijn, Rolf, Matt en ik hadden echter belangrijkere dingen aan het hoofd;


Juist.

De dag daarna hadden we voor het eerst het vak "cultuur," wat we in totaal maar vijf keer hebben. Deze eerste keer gingen we onszelf onderdompelen in de wijde wereld van de 日本舞踊, ofwel de Japanse dans. We werden ontvangen door een moeder en dochter, beide in kimono en met ongetwijfeld veel dans ervaring. In tegenstelling tot ons. Na een korte introductie kregen we een 扇子, ofwel Japanse waaier cadeau, welke we ook gingen gebruiken tijdens de dans. Ik verwachtte dat we een paar standaard pasjes zouden leren en dan vervolgens zouden kijken hoe het echt moet als de dames het voor zouden doen. Niet dus; we liepen één keer het halve nummer door, waarop de docente zei "En dan nu op muziek." En zo begon het geschuifel en uit de maat zwaaien met de waaier. Het feit dat we niet echt pasten in de ruimte hielp ook niet heel erg, maar zelfs al hádden we gepast, had het niet héél veel uitmaakt.
Desalniettemin was het leuk om een keer te doen. Na zo'n twee á drie keer het hele nummer doorgenomen te hebben werden we in twee groepjes opgedeeld en moesten we het zelf opvoeren. Godzijdank hadden de dames door dat het grootste deel van ons geboren was zonder ritmegevoel, dus ze deden alles nog wel voor.

-Gezien blogspot na zelfs een halve dag nadenken mijn filmpje nog niet heeft geüpload, zullen de bewegende beelden nog eventjes op zich laten wachten...-

Het was zeker een leuke middag; hoe vaak dans je nou met waaiers op Japanse volksmuziek als Nederlander zijnde? Achteraf kregen we een uitnodiging voor een uitvoering van de dames, dus dat was natuurlijk ook leuk.


Afgelopen vrijdag was het een drukke boel in #401. Er komen de laatste tijd wel vaker Japanners langs, dus da's altijd leuk. Zo dus ook vrijdag. Zoals ik al zei had ik afgesproken met een Japanse genaamd Nozomi, die we hadden ontmoet op het Japanner-Nederlander-etentje, om met z'n allen film te gaan kijken. Ze had haar nichtje meegenomen, die een zucht van verlichting slaakte toen ze erachter kwam dat we inderdaad Japans spreken, en een grote zak met snaai, dus onze dag was weer goed. We hebben de hele middag zitten kletsen over Nederland en vanalles en nog wat, dus dat was allemaal erg gezellig. Ze riep in ieder geval erg dat ze ging sparen om naar Nederland te komen.
Nadat Nozomi naar huis was had ik afgesproken met Yuuki en Arisa om voor ze te koken bij ons thuis. Een grote (en dure) zak boodschappen later zaten we dus met andere Japanners in de woonkamer, en wederom was het lachen geblazen. Het eten smaakte gelukkig goed en speciaal voor de gelegenheid had ik een dvd gekocht van 呪怨 (Ju-on, AKA "The Grudge"), aangezien we het al een aantal keer hadden gehad over Japanse horror (plus, het is gewoon een goeie horror). Ik had vantevoren begrepen dat Arisa niet goed tegen horror kon, maar tot mijn verassing was het Yuuki die het meest schrok, terwijl Arisa rustig op de bank zat. De rest van de avond werd doorgebracht met Yuuki die geesten nadeed, geklooi op Google Earth en vooral veel gelal, zoals gebruikelijk in 401. Al met al de hele dag meer (toch vrij vloeiend) Japans gesproken dan Nederlands, wat erg goed voelde natuurlijk.

Mijn moeder's befaamde pasta valt overal ter wereld in de smaak!

De volgende ochtend was het minder lachen; om 08.30 verzamelen bij de uni vanwege een schooltripje naar Unzen en Shimabara. Met moeie hoofden werden we de bus ingeladen, voor wat ik dacht dat een ritje van een minuut of 20 was (ik heb nou eenmaal geen aanleg voor topografie). Na ruim een uur werd aangekondigd dat er een rustpauze was, dus we konden onze lol niet op. Vooral toen bleek dat er een karaokemachine in de bus zat (!) waar de docent op los ging. Vreemde jongens, die Japanners.

En er werd veel geslapen...

Na nog een stuk in de bus kwamen we aan bij 雲仙, ofwel Unzen, een vulkaan met een prachtig uitzicht op... ehm, dat weet ik niet precies. Het was echt een typisch stereotiep Japanse busreis; "We zijn er, allemaal fotootje maken en weer inladen die hap! Geen vragen!"
Dus na wat foto's te hebben gemaakt van, ehm, een heel mooi uitzicht, verzamelden we weer bij de bus. Echter, Sander en Rolf ontbraken nog. Gezien we nogal hoog zaten, was er geen bereik, en na wat zoekacties zat er niets anders op dan gewoon te wachten. Na een half uur begonnen de docenten opeens "Nou, we gaan maar gewoon dan." Martijn en ik stonden ook buiten op de uitkijk en schrokken hier natuurlijk nogal van; er gingen geen taxi's en er was geen bereik daarboven. De eerdere commentaren van de docenten over verdwalen en in per ongeluk giftig vulkaangas inademen stelden ons niet verder gerust. Godzijdank kwamen de twee net aanrennen op het moment dat de docenten echt bijna de bus in gingen.

De Wijvenclub voor het uitzicht (copyright ReuzenRat Entertainment)

Na heel wat excuzes gingen we door naar de volgende stop; een vulkanische onsen onderaan de berg. Na een korte lunch was er gelegenheid de onsen in te gaan. Wij wilden natuurlijk wel even zeker weten hoe laat we weer terug moesten zijn, na het debacle van eerder, al was het alleen al omdat we niet achtergelaten wilden worden. Nu is het handig te weten dat "40" en "4 uur" in uitspraak nogal op elkaar lijken in het Japans. We hadden meteen door dat niemand echt door had hoe en wat, maar na zo'n twintig keer navragen werd toch besloten dat het 45 minuten was in plaats van 16.05u. Dat zou betekenen dat we maar zo'n 30 minuten hadden voor de onsen, wat wel weinig was, maar we wilden er graag in, dus snel dan maar. De onsen was overigens heerlijk; vooral het buitenbad was érg relaxed, op goeie temperatuur, omringd door mooie bomen. Zo'n 5 minuten voordat we het bad uit moesten zeiden twee van onze compagnons, die voor nu naamloos zullen blijven, echter dat ze na dertig keer navragen 100% zeker wisten dat er écht 16.05u gezegd was. Relaxed, en ergens wel logisch; het was anders wel héél weinig tijd voor een onsen. Na nog eens een kwartier gerelaxed te hebben besloten we even een camera te halen. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar er waren toch geen Japanners, en de omgeving was erg mooi (en je ziet niets onderwater, dus vrees niet). Ik ging mee om even naar Eefje te bellen, die nog steeds dachten dat het 45 minuten was in plaats van 16.05u. Martijn en ik stonden dus in de kleedkamer te bellen, maar niemand nam op. Dit stelde ons, zoals eenieder zal begrijpen, niet geheel op ons gemak. Na een minuut of vijf kreeg Martijn dan toch eindelijk Jurre aan de telefoon. Na twee seconden zag ik z'n gezicht vertekken, gevolgd door zwaar gevloek, Martijn die de anderen scheldend het bad uit haalt en ik die haast letterlijk in m'n kleren spring, opgehaast door het nieuwtje dat de bus over vijf minuten vertrekt. Met nat haar kwamen we op tijd de bus in gesprint, met alle ogen uiteraard op die stomme Nederlanders die nu al twee keer voor vertraging zorgden. Gelukkig waren er verder geen klasgenoten mee. Een ruime vijf minuten later kwam Lena nog de bus in, na het bad uit te zijn getrokken door een van de docenten, en konden we door naar Shimabara. Eerst gingen we langs het kasteel van Shimabara. Twee-en-een-half jaar geleden ben ik met m'n vader naar het kasteel van Himeji geweest, wat echt een lust voor het oog was. Een gigantisch kasteel, dat er nog gewoon uitziet zoals het er lang geleden uitgezien zou hebben. Vervolgens ben ik met m'n vader naar het kasteel van Okayama geweest, wat van buiten wel mooi was, maar van binnen een afschuwelijk modern misbaksel is met een lift en fluwelen vloerbedekking. Dit kasteel was een Okayama kasteel, zoals meteen te zien was aan de entree. Dus in plaats van de magie van de buitenkant te verpesten, bleef ik gewoon lekker buiten, en ditmaal in de buurt van bus.

Een deel van de groep.

Na een half uurtje liepen we een stukje verder naar samurai huizen die vroeger bij het kasteel hoorden. Midden in een woonwijkje staan een paar traditionele huizen, zonder duidelijk toezicht, met wat wassen beelden erin. Nog een half uurtje en weer terug naar de bus, gevolgd door een twee uur durende busreis terug naar de universiteit. Een lange dag indeed, en ik vrees inmiddels een beetje voor de studiereis komend weekend naar Kyoto en Nara, dat helemaal volgepropt zit met activiteiten. Dit vertaalt dus losjes naar "Half uur rondkijken en weer terug de bus in!" Maar goed, daarover later natuurlijk meer.

De Wijvenclub maakt het gezellig met de Japanners...

Safety First!

Zo, dat was weer een lange post, maar moest natuurlijk wel weer het een en ander inhalen. Zoals gezegd; komend weekend een Japanse reis naar Kyoto en Nara, dus dat word op z'n minst interessant.
Nog even voor de fans;

Matti-Puh FTW!

Tot bloggens!

P

Schoolbezoekjes, Schreeuwende Boogschutters en Naakte Japanners In M'n Badwater

Inmiddels alweer een week geleden gingen we met de hele groep Nederlanders op bezoek bij een Japanse school. Ik ben wel een aantal keer op Japanse scholen geweest, maar dat waren Japanse scholen in Italië en Nederland, en bovendien basisscholen. Dit was een school voor leerlingen van 12 tot 15. En een grote ook. We werden vriendelijk ontvangen, kregen een praatje te horen over het een en ander en konden in een hok onze spullen dumpen, alvorens te worden gebracht naar de gymzaal. De school had een beetje rustig geleken, niet heel veel leerlingen gespot, en nu werd duidelijk waarom; bij binnenkomst in de gymzaal bleek er een klein legertje Japanse scholieren op ons te staan wachten, die meteen begonnen te klappen toen we binnenkwamen. Enigszins overdonderd liepen we naar onze plaatsen, wat 10 stoelen voor de groep Japanners bleken te zijn. Alsof we rocksterren waren die even een persconferentie kwamen geven.


Zo begon de ceremonie. Scholieren kwamen gedichten voorlezen, we moesten ons voorstellen en er werden vragen aan ons gesteld over Nederland en over wat we van Japan vonden. Ik werd gevraagd over typische Nederlandse gerechten, en probeerde, enigszins tevergeefs, uit te leggen wat boerenkool en hutspot voor gerechten zijn.
Na de ceremonie werden we meegenomen naar verschillende klassen. Eef, Sander en ik kwamen terecht in klas 3-3, waar we onszelf nogmaals voorstelden. Vervolgens werden we verder opgesplitst, en werden we alledrie bij een ander groepje leerlingen gezet. Ik had een groepje van zo'n acht leerlingen, de een wat spraakzamer dan de ander, waarmee we allerlei Japanse spelletjes gingen doen. Sommige waren een beetje vreemd, zo was er één waarbij je geblinddoekt een gezicht moest maken met uitgeknipte ogen en neuzen, etc. Maar ook was er een soort kaartspel waarbij één iemand een beschrijving opleest, waarop de rest dan zo snel mogelijk de goede kaart erbij moet zoeken.

Evelien en ik vissen naar ballon-jojo's

In het begin ging het communiceren een beetje hakkelig, maar al snel raakten we wel redelijk aan de praat, dus dat was erg fijn. Na een tijdje was het blijkbaar pauze en werden we naar ons hok teruggevoerd. In plaats daarvan werd er echter lekker gekletst met een aantal erg drukke en enthousiaste scholieren. Hoe je het ook wendt of keert, het was duidelijk dat we ook hier weer een echte bezichtiging waren, gezien het aantal Japanners dat zich constant giechelend om ons heen verzamelde.

Scholieren komen voor ons hok aapj... eh... buitenlanders kijken

Vervolgens werden we weer opgesplitst en was het blijkbaar leisure time. Dus werden Eef en ik door onze groepjes meegenomen naar een andere gymzaal waar we spelletjes deden als de menselijke ketting (ook in Nederland wel bekend) en de Japanse variant van Anne-maria Koekoek; 「達磨さんが転んだ」 (Daruma-san ga koronda). 'T was erg gezellig allemaal en bovendien leuk om eens een andere variant van de ons allen zo bekende spelletjes te spelen. Na de spelen was het tijd voor het brood. De leerlingen maken zelf hun lunch, die in ons geval bestond uit soep, salade en brood.
Na ons maal werd er weer rondgehangen in de gangen, gezien het redelijk onduidelijk was of we nu pauze hadden of niet. Dit resulteerde weer in veel geklets en foto's. Ook werd ik op een gegeven moment bij m'n arm geaaid door een jochie die demonstratief de andere kant op zat te kijken. 'T mooie was ook dat 'ie ons allemaal bleef aaien en aanraken. Niet gemeen bedoeld, maar het was duidelijk dat 'ie op sociaal gebied niet helemaal door wat er om hem heen gebeurde. Dus zo zijn we allemaal wel een (of meerdere) ke(e)r(en) betast door deze vreemde scholier.

Ik voel me lichtelijk wazig na te zijn aangerand door een 15-jarige...

Ondertussen verschenen overal Japanners in gymkleren, dus wij werden uiteindelijk ook weer naar ons hok teruggeleid om ons om te kleden voor de gymles. De jongens gingen buiten op het schoolplein voetballen, en de meisjes gingen binnen volleyballen. Hoewel ik normaal nogal slecht ben in voetbal, en ons team twee van de twee wedstrijden verloor, ging het best lekker.

Ik doe m'n best, maar zweet me kapot in de middagzon

Na afloop weer omkleden en alweer door naar de afsluitingsceremonie. Wederom stonden alle leerlingen weer klaar in de gymzaal, en gingen we weer met z'n tienen voor de groep zitten. Sander, Evelien en ik kregen van onze groep nog een zelfgemaakt boekje van klas 3-3, met origami, foto's en heel veel briefjes erin, wat erg leuk was.

M'n naam is dan wel verkeerd gespeld, ik zie er wel cool uit

En zo begon de afsluitingsceremonie. Tot ons aller (blijde) verassing ging de hele groep voor ons zingen. Begeleid door de piano kwam er een indrukwekkend Japans nummer (hun schoollied misschien?) uit hun kelen gerold.

Daarna kwam nog een nummer, ditmaal een Engels nummer. Zoals we allemaal weten, zijn Japanners geen helden met andere talen, dus dit ging iets hakkeliger. Desalniettemin was het wel erg leuk om te horen. Vervolgens was het nog tijd voor een laatste grote groepsfoto. Daarna gaf ik mijn e-mailadres nog aan de docent van 3-3, voor het uitwisselen van foto's en voor als men engels wilde oefenen of wat dan ook. De volgende dag lag er dan ook meteen een stapel blije mails op me te wachten in m'n inbox.


Na afloop van het schoolbezoek gingen we 's avonds met z'n allen eten vanwege Glynis' verjaardag. Hoewel we niet allemaal bij elkaar konden zitten, was het erg gezellig en hebben we erg goed sushi gegeten. Daarna gingen Mattias, Martijn en ik met z'n drieën naar de izakaya (Japanse bar) in de buurt van de uni. Ik heb zelden zo erg gelachen, dus dat was ook zeker een geslaagde avond geworden. Achteraf gingen we melig met z'n drieën nog een purikura maken bij de arcade in de buurt, maar later kwamen we erachter dat het schijnbaar verboden is voor jongens om zonder meisjes purikura te laten maken. Vraag me niet waarom, ik snap er ook geen reet van, maar ik zag inderdaad laatst een bord staan in een arcade waarop stond dat je alleen, met z'n tweëen of met een hele groep in het hokje mocht, zolang het niet alleen jongens waren. Rare jongens die Japanners...


Verder weer de hele week gewoon les gehad, is echt inmiddels al routine aan het worden. Zodoende is het ook maar eens tijd voor een ander typisch Japans-schoolleven-onderdeel; clubs. Praktisch alle scholieren en studenten doen in hun vrije tijd aan clubs en/of circles, gericht op bepaalde hobbys of sporten. Het is een leuk tijdverdrijf en een goede manier om andere Japanners te leren kennen. Dus gingen we woensdag naar het studentencentrum waar we een lijst door konden zoeken naar leuke clubs en circles en dan meteen een afspraak konden maken om een keer te gaan kijken. Matt, Rolf en ik, de 401-ers, hadden bedacht dat we graag bij kyudo wilden gaan kijken, Japans boogschieten, en ik ging met Sander informeren naar de basketbal club. Nummers werden uitgewisseld en afspraken gemaakt. Na de lessen gingen we met Yuuki naar de Youmesaito, waar we uitgebreid wat tutor-student formulieren invulden en daarna lekker wat zijn gaan eten. Dat was ook nog wel speciaal; we konden er 鯨カレー (Kujira karee), ofwel walvis curry, bestellen, wat Matthias dus ook meteen deed. Ik heb een stukje geprobeerd van Matt, en ik sluit me aan bij het standpunt dat de Japanners toch wel eens mogen stoppen met het vissen (of wetenschappelijk onderzoek, hoe je het ook wilt noemen) op die beesten, want naast dat 't bedreigde dieren zijn, smaakt 't nou ook niet echt bijzonder. Gewoon naar vis, maar dan met de textuur van vlees.
De volgende dag, gisteren dus, was het tijd voor de eerste kennismaking met Japanse clubs; we gingen kijken bij de kyudo-bu. We werden in een hoekje op de grond gezet, waar we twee uur lang zijn blijven zitten. Het was wel erg cool om te zien; alle Japanners hadden traditionele kleding aan, en die grote bogen zijn ook gewoon erg vet. Het was wel, zoals het Japanners betaamt, een aaneensluiting van rituelen voordat je eindelijk die pijl kon schieten. In het begin was het allemaal erg stil en geconcentreerd, maar toen iemand raak schoot begon iedereen plots loeihard te schreeuwen, waar we allemaal wel van schrokken. Halverwege begon men ook nog extra te schreeuwen ter motivatie, wat het allemaal wel een surrealistisch tintje gaf. Op zich was het wel vet, en we wilden er ook wel bij, maar het leek toch een beetje afgeraden te worden door de mensen die onze vragen kwamen beantwoorden. Dat een jaar toch wel kort was enzo. Bovendien zijn de spullen erg duur en is er vier keer per week training, wat toch wel een beetje heftig is. Dus we gaan nog een keer kijken bij een kyudo circle, wat wat minder serieus is, en meer voor de gezelligheid, op de andere campus in de stad.
Diezelfde avond had Hide voorgesteld om om half 12 naar het badhuis te gaan. Ik had geen idee dat die dingen zo lang open waren, maar het leek mij wel leuk, dus gingen Martijn, Rolf, Hide en ik met z'n vieren lekker lang relaxen in het warme water, omringd door naakte Japanners. Ik voelde me zó relaxed na afloop; dat gaan we zeker vaker doen!
Overigens heeft Evelien gisteravond m'n haar geknipt; voor ons allebei wel een beetje spannend, maar gelukkig goed afgelopen, dus ik heb weer een lekker korte kop.

Nou dat was het wel weer even geloof ik. Vanavond gaan we met een paar mensen naar de film en uit eten, en we hebben een lang weekend, want maandag is het cultuurdag.
Tot bloggens!

Pyke

De buitenlanders in hun hok

Eef, ik en Rika (de tutor van Maaike)

Beroemde Japanners, Aap de Chinees en Mao's Territorialiteit

Gisteren, dinsdag dus, werd besloten door zij die nog geen fiets hadden, een fiets te gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan, dus ging het gezelschap, incluus vier van ons die wel reeds een fiets bezitten (waaronder ik dus) naar de Mr. Max, een grote winkel halverwege een berg. Bezweet kwamen we aan, maar dan had je ook wel wat;


Aardig uitzichtje dacht ik zo. Uiteindelijk waren we dus boven en kon het uitzoeken der fietsen beginnen. In de schijnbaar oneindig lange tijd dat het duurde om 3 fietsen te kopen, heb ik nog even in de winkel rondgelopen. Ik heb zelden zoveel zielige beestjes in één plek gezien. In Japanse dierenwinkels hebben ze nogal de neiging alle beesten in een glazen bak te stoppen ipv een gezellig hokje of wat. Het heeft in elk geval een hoog laboratorium gehalte...

Na afloop gingen Evelien, Matt, Martijn en ik op de (nieuwe) fietsen met een rotvaart de berg af, op weg naar de Hamano-machi shopping arcade. Na even rondgekeken te hebben, besloten we weer naar de Olympic te gaan; jeweet wel, die met het 1 meter hoge ijs (Matt: "Ik krijg al suiker als ik ernaar kijk!") .Op weg naar het café zagen we een cameraploeg lopen, maar ze raceten ons voorbij. Eenmaal aangekomen stonden ze echter voor de ingang van het café. Na een lekker plekje te hebben uitgezocht, kwam opeens een BJ-er (Bekende Japanner) het café ingelopen. Ik kende z'n naam niet (ben er inmiddels achter; 石塚 英彦, oftewel Ishi-chan (in het koeienpak)), en wist ook niet precies wat 'ie deed, maar daar hoef je je in Japan niet druk om te maken. Als je idiote hoofden kan trekken en/of goed klappen kan incasseren, ben je zo een BJ-er. Deze meneer is echter vooral bekend van programma's waarin hij geslagen wordt, of waarin hij dingen moet eten. Hij is namelijk nogal gezet voor een Japanner. Dus er was maar één ding wat hij in deze tent zou kunnen komen doen met een cameraploeg; de 1 meter aan ijs wegwerken.
Eindelijk kwam het ijs op tafel en begon het filmen. In Japan hoef je niet bijzonder behept te zijn met speciale vaardigheden om op tv te kunnen komen; als men een beetje om je kan lachen is het goed. En zodoende maakte Ishi-chan allerhande grapjes en opmerkingen terwijl hij langzaam wat hapjes van het ijs wegwerkte, beantwoord met gegiechel van de crew en andere aanwezigen (ons incluus). Op een gegeven moment kwam het er toch van; "Kijk ook eens naar de andere klanten!" Waarop de camera natuurlijk vol op ons gericht werd (buitenlanders zijn immers altijd interessanter dan gewone Japanners). Zo gezegd, zo gedaan. De camera ging na een tijdje weer uit, en de andere twee aanwezige gasten stormden op de beroemdheid af om met hem op de foto te gaan. Als dat kon, waarom wij dan ook niet? Dus, met een prachtige kop erbij, is de Wijvenclub met 'm op de foto gegaan;


Na de foto's hebben we nog even kort gekletst; bleek een hele vriendelijke gozer. Daarna gingen we weer naar onze plaats, volledig onder de indruk dat hij nu het ijs weg ging werken, maar niets was minder waar; ze smeerden 'm met z'n allen! En zo ging al het ijs op deze foto weer gewoon de prullenbak in. Zoals Martijn zei; "Laat Afrika het maar niet zien!"
Overigens zijn we vergeten te vragen wanneer het programma uitgezonden wordt, dus als het opeens op YouTube verschijnt, laat maar weten!

De colleges zijn inmiddels al redelijk onderweg. We hebben alle vakken minstens één keer gehad, dus je kan wel zeggen dat het echt begonnen is (we hebben één maandag vrij gehad, vanwege een feestdag, dus dat hakte wel in het aantal vakken voor die week). De lessen zijn redelijk saai, veel stof die we al lang behandeld hebben in Nederland. Het meeste leer je toch van het op stap zijn met Japanners e.d., dus dat probeer ik ook zoveel mogelijk te doen. Anyway, wat nog vervelender is dan het feit dat de lessen toch lichtelijk saai zijn, zijn onze klasgenoten. We zitten in veel colleges samen met een groep Chinezen, waarvan het grootste deel toch grote moeite lijkt te hebben met de stof. Het klinkt misschien nogal uit de hoogte, maar bij de makkelijkste stof lijken ze de grootste moeite te hebben. En sommigen hebben nogal, tja, irritante habits.

Zo hebben we Aap. Aap is een goed voorbeeld om te laten zien dat ook Aziaten van de apen afstammen. Ik heb al eens eerder over 'm geschreven; die gast die achter je auto aan zou rennen enkel om hallo te zeggen. Ook vandaag, tijdens het college 作文 (schrijfvaardigheid) bijvoorbeeld, hadden we les met Aap. Aap lijkt per dag meer energie te krijgen. Dit uit zich tot der Hollanders' ergernis vooral tijdens de les.
Vandaag dus. De les ging over het beschrijven van je eigen land. We moesten allemaal een zinnetje of twee schrijven, en gezien we niet bijzonder veel tijd hadden moest steeds één iemand per land iets oplezen. Ik was het eerst aan de beurt over Nederland. Vervolgens kwam Aap. Aap representeert China, en blijkbaar voelde hij de druk van zijn Communistische kameraden, want hij begon een half blaadje op te lezen, of beter gezegd, schreeuwen, met een zeer heftig Chinees accent. Hij had overigens niet door dat de docent halverwege de preek met haar hoofd in haar handen stond, wat pijnlijk duidelijk bleek toen hij na zijn toespraak hard voor zichzelf begon te applaudiseren. Toen hij de docent weer in het vizier kreeg, viel hij stil, waarop de docent uitlegde waar wat verkeerd was e.d. Blijkbaar was de boodschap niet echt aangekomen, want na de uitleg begon hij weer heel hard voor zichzelf te klappen. De Hollanders wisselden zelden meer verwarde blikken uit kan ik zeggen.

De volgende die aan de beurt was over zijn land bracht ook een zeer bijzondere situatie voort (het was een aparte les vandaag, kan ik zeggen). Aan de andere kant, tegenover Aap, zit namelijk een Chinees die sinds het volgende incident bekend staat als Mao. Mao, die volgens Martijn eruit ziet "alsof zijn moeder hem heeft aangekleed," blijkt niet zo rustig als hij voorheen leek tijdens de lessen. Zijn buurman begon te vertellen over zijn thuisland. "Taiwan is een eilandrijk..." Nog voordat de zin afgemaakt was, begon Mao door de speech heen te schreeuwen dat Taiwan helemaal geen eilandenrijk is, maar onderdeel van China, waarop de docente er meteen tussen sprong. De Taiwanees leek het wel vaker te hebben gehad, want hij deed vrij relaxed, gezien het feit dat hij in feite net was verteld was z'n bek te houden en te leren dat hij onderdaan van Mao was. Mao daarentegen, zat tot het eind van de les met een gezicht op donder, en een trilstemmetje chagerijnig te zijn.

Zo zie je maar weer dat je genoeg te zien krijgt van internationale betrekkingen e.d. Het zorgt in ieder geval wel weer voor interessante gespreksstof.

Vrijdag gaan we een kijkje nemen op een Japanse basisschool, dus daarover binnenkort meer!
Tot bloggens!

Pyke

Dubbele Dates, Radioprogramma's en 日本語のブロッグエントリー

Woensdag waren een paar van onze tutors met het idee gekomen met z'n allen te gaan lunchen. Dit was zeer succesvol; lekker veel Japans gekletst, en goed gegeten. Ik zat tegenover Arisa, en ik had het op een gegeven moment met haar over de dubbeldate die zij en Yuuki eerder een keer geopperd hadden. Ik stelde voor om naar het museum te gaan, en dat leek ze wel wat. Ik zei dat ik altijd wel kon, dus of zij niet een datum konden prikken. De volgende dag kreeg ik voor de les een mailtje van Arisa, of we morgen tijd hadden om naar het museum te gaan. Na de les kreeg ik echter een belletje van Yuuki dat we ook al vanmiddag konden gaan. Nou, leek me ook wel gezellig, dus Eef en ik gingen richting Nagasaki Prefectural Art Museum (of klik hier voor de uitgebreidere Japanse site). Yuuki had gratis kaartjes ergens vandaan gehaald blijkbaar, dus we konden meteen doorlopen. We gingen eerst naar een tijdelijke expositie over recente Christelijke kunst uit Nagasaki. Onder andere hingen er levensgrote afbeeldingen van de 26 martelaren van Nagasaki, en een indrukwekkend standbeeld van een samurai, met een Christelijk kruis op zijn harnas.
Hoewel het erg gezellig was, was het toch duidelijk dat Evelien en ik toch ook vooral een goed excuus waren voor Yuuki en Arisa om samen op stap te gaan. Ze gingen vaak met elkaar apart zitten, terwijl Eef en ik nog maar net begonnen waren met het bekijken van de werken. Het blijkt maar weer eens dat Japanners ook maar gewoon mensen zijn. ;)
Na de vaste collectie gezien te hebben, gingen we door naar het dak van het museum, waarvandaan we een prachtig uitzicht hadden op de laatste beetjes daglicht nadat de zon net was onder gegaan in de baai die zich voor ons uitstrekte.


Poëtisch haast. Na van het uitzicht te hebben genoten, gingen we door naar de Yumesaito, waar zich op de bovenste verdieping allerhande restaurants bevinden. Lekker オメライス (omeraisu, oftewel omelet & rijst) gegeten en Yuuki en Arisa de oren van het hoofd geklept over vanalles en nog wat. Hoewel het dan wel wat hakkelend gaat, is het toch heel fijn om op zo'n manier te kunnen oefenen. Meteen voor de volgende dag een afspraak gemaakt om met Yuuki naar de shoppingarcade in Hamanomachi te gaan.
Ook daar was het weer gezellig; grote dvd-/gamewinkel bezocht waar ik één keer eerder was geweest. Waar je in de rest van de stad niet echt veel dvd's enzo kan vinden, hebben ze bij deze winkel echt superchille deluxe boxsets enzo, dus ik kon m'n lol niet op!


Daarna wist Yuuki een leuk tentje dat beroemd was om z'n ijs. Toen we aankomen bleek dat geen leugen; ze verkochten ijsjes van een meter hoog! IJs in alle soorten en maten, maar ook torko (rijst, vlees en pasta), een gerecht dat schijnbaar ook iets typisch Nagasaki-isch is.

Onze buurvrouwen genoten van hun 50 centimeter hoge ijsje.

Die avond gingen we ook weer gezellig met z'n allen film kijken. We waren zelfs met z'n tienen compleet op een gegeven moment! En dat allemaal in ons kleine woonkamertje.

De Wijvenclub (c)2008

Vandaag hadden we, zoals eerder vermeld op deze blog, een live radio interview! Martijn, Matthias en ik waren de vertegenwoordigers van de Hollanders in het gebouw. De Koreanen kregen meisje die al 4 jaar Japans studeerde, en dan ook echt heel goed en snel Japans kon kletsen. De Chinezen brachten het er het beroerdst vanaf, met een gozertje die nog geen twee woorden Japans aan elkaar kon lijmen. We hadden vantevoren een gesprek over een en ander. "Waarom zijn we geïnteresseerd in Japan?" "Wat willen we hier bereiken" en dat soort zaken. Na nog een keer een doorloopje was alles ready to go en toen waren we plots live op Japanse radio. Het hele interview duurde bij elkaar nog geen 5 minuten, maar het was wel leuk om te doen. En we krijgen een cdtje met het interview opgestuurd, dus dat houden jullie nog te goed.

Dan nu een stukje in het Japans, voor onze lokale fans!

じゃ…　約束だから、日本語のブロッグエントリーを！　ちょっと短いけど、たのしんでください！

木曜日は、亜理沙と祐樹とエーブと僕の四人で長崎県美術館に行った。まず、今の展覧会に行った。キリストの美術について。その展覧会は、長崎の二十六の殉教者の大きな絵やキリストの侍の寿像があった。オランダには、日本の美術を言ったら、一番の思い出すことは浮世絵や墨絵や沈金で、ヨーロッパの美術のことは、よくキリストについてだ。　だから、日本のキリストの美術を見ること本当に面白かった。　＾＿＾
あとで、ルーフガーデンに行った。長崎の湾のとっても美しいヴューがあった（上の写真）。　食事のために、夢彩都に行って、茄子のオメライス食べて、いろいろの話があった。　僕は、ちょって長くつまらない話を言ったけど（ごめん！）、日本語の上達するために、よかったと思う。
金曜日、僕たち（マチアス、エーブと僕）は、浜の町に行った。PS3を買いたいんだから、祐樹と一緒に大きな店で情報をゲットした。昼ご飯のために、オリンピックというところに行った。本当にすげえレストランでしょ！１メトルの高いアイスクリームや、トルコがあった！　おいしかったよ！
今日は、マタインとマチアスと一緒に、NBCラジオに出た。長崎大学のスペシアルがあったので、留学生をインタビューしたかった。　だから国際交流会館で日本の興味や未来の夢についてライブインタビューがあった。インタネットに聞くことができないので、あとでCDを授かる。　５分だけだったけど、本当に面白かっただったと思う。

じゃ、またね！

Tot bloggens!

Pyke

Izakaya's, Alwéér Een Oriëntatie en Randomness

Zo, nu eerst een blogje. De lessen zijn inmiddels in volle gang, dus we besteden een groot deel van de dag aan het zweten over onze lesboeken. Nou ja, het zweten komt dan vooral van de temperatuur hier (minstens 25 graden, iedere dag), en niet bepaald van het niveau. Maar dat zal nog wel komen. Anyway, レッツゴウー！

Afgelopen zondag stelde Hide ons voor om met z'n allen wat te gaan drinken/eten. Het handige van Japanse 居酒屋 (izakaya) is dat je beide tegelijk kan doen. We waren met 9 man (waaronder Hide en z'n vriendin), en aangezien we enge buitenlanders zijn kregen we een hele hoek voor onszelf, afgeschermd van de rest van de bar. ;) Anyway, voor Y3000,- (inmiddels zo'n 21e) konden we zoveel drinken (softdrinks for me) en eten als we wilden, dus dat was wel mooi. Ik zat met Eef, Matthias en Martijn, dus dat leverde een heleboel lollige foto's op.




En het eten was erg lekker. Allerlei hapjes, van teriyaki tot boontjes, gevolgd door een soort soep waar ik de naam van vergeten ben.

Iedereen ging de volgende dag met Hide en co. naar Heiwa Koen (Peace Park), maar Eef voelde zich niet zo lekker, dus wij bleven thuis. We moesten echter wel gaan pinnen, en toen we eenmaal buiten waren ging het eigenlijk wel. Dus we besloten met z'n tweëen naar de 夢彩都 (Yumesaito, ookwel You Me Saito) te gaan, een groot warenhuis wat wel okay scheen te zijn. Het was echter meer dan okay; het was awesome. Heel veel winkels, dus we hadden het goed naar ons zin. De dag werd besloten met films op de kamer; nu al haast een Nagasaki traditie. Iedereen komt gezellig naar #401 en we zitten gezellig in een volle woonkamer humor- en/of horrorfilms te kijken. Heerlijk. En ook dit resulteert weer in melige foto's;

Matthias eet z'n ingevroren appelsap

En omdat ik jullie niet Martijn's hoofd wil onthouden;

"Alle ellende van de wereld in één blik" - Martijn

Nou, da's een beetje een standaardavond in #401. Heerlijk.

Verder gisteravond nóg een oriëntatie gehad, dit keer over het gebouw waar we al zo'n drie weken wonen. En je moest komen, anders werd je het huis uit gezet. Het waren de langste drie kwartier van m'n leven. Iedereen wist alles al, en de twee dingen die je nog niet wist, stonden in het boekje dat werd uitgedeeld 10 minuten voordat de zitting begon. Dus 9 minuten voor het begon wisten we alles al. Maar nee, we kregen uitgelegd hoe je blikjes weg moet gooien. Dit werd -geloof het of niet- voorgedaan voor de groep. Zoals ik zei; drie hele lange kwartieren.... Bovendien roken de afvalbakken die gebruikt werden om het weggooien voor te doen naar een viswinkel die drie weken alleen was gelaten in de Sahara. Heel. Erg. Fijn. Achterin vermaakten ze zich wel wat beter...
Achteraf zijn Matt, Martijn en ik, AKA "De Wijvenclub," (vanwege de vele late avonden gevuld met allerhande intellectueel geneuzel) geronseld voor een live-radio uitzending aankomende zondag. Volgens mij is het op radio NBC, misschien dat 't via het internet beluisterd kan worden, maar heb het nog niet gechecked.

Verder nog wat randomness om het voor nu even af te ronden;

Ferret Magazine FTW! (Ja, dit is, zonder grappen, een blad volledig gewijd aan fretten.)

Én (tromgeroffel);

De #401-ers!

Onder het motto; "Een beetje vreemd, maar wel lekker!"

Anyways, tot bloggens! De volgende keer ook een stukje in het Japans, voor onze lokale fans! ;p
Greetz,
Pyke

今度、日本語のブロッグエントリーを。　後でチェックよ！

Het Begin het Jaar, Deshima en Karaoke

Het was eindelijk tijd om het jaar te beginnen. Woensdagochtend stonden we allemaal op tijd klaar om naar de openingsceremonie te gaan. Ik had min of meer speciaal voor deze gelegenheid m'n pak meegenomen, maar omdat ik geen nette schoenen had, besloot ik het te houden bij een overhemd en colbertje. Lekker een beetje casual, maar toch netjes, met m'n shirt netjes in m'n broek gestopt. Eenmaal buiten met de rest bleek echter al snel dat zelfs mijn behoorlijk casual uitdossing toch enigzins overdressed was. Bijna iedereen had z'n gewone kleren aan, en een aantal de "nettere versie" daarvan. Matt had een colbertje aan, Eefje een truitje met een overhemd eronder, maar verder hadden alleen Jurre en ik echt een overhemd en colbert aan. Eenmaal op de universiteit was het niet heel veel beter; alle Chinezen en andere mensen hadden hun gewone kleren aan. Nou ja, de Hollanders zagen er wel meteen het netst uit van iedereen.


De ceremonie zelf was net een hondenshow. Op het aan jou toegewezen stoeltje gaan zitten, toespraakje van die, speechje van die, een studente die een eed voorlas dat we ons best zouden gaan doen, en toen het echt interessante gedeelte; Alle nieuwe studenten (een stuk of 50?) moesten zichzelf gaan voorstellen. Wij hadden van de docent te horen gekregen dat het per se in het Japans moest, maar de Aziaten begonnen lekker in het Engels. Sommigen zeiden hun naam, waar ze vandaan kwamen en gaven de microfoon dan door, maar sommigen werden helemaal microfoongeil en begonnen hun halve levensverhaal te vertellen. En na ieder persoon natuurlijk weer geklap. De Nederlanders gingen lekker tegen de draad in door wél met z'n allen in het Japans te kletsen, dus daar kwamen we ook mooi vanaf. Mooie quotes van non-Hollanders hebben we er ook aan overgehouden; zo was er de gast die haast smekend riep "I can be your friend!" en verder ging over waar we het allemaal wel niet met hem over konden hebben. De mooiste was echter de dude aan het eind, die zijn intro afsloot met de woorden "I wish myself a lot of luck, and you too." Op het laatst werden van de aparte groepen foto's gemaakt (van de aparte uitwisselingsprogramma's), en daarna konden we weer weg.

Na me te hebben omgekleed gingen we proberen om internet voor op de kamer te regelen. Het internet in de seminar-room is echt bijzonder onhandig, gezien het feit dat de Chinezen hier praktisch leven. Net zat de hele ochtend een Chinees naast me het internet bezet te houden terwijl hij alleen maar Desperate Housewives aan het kijken was. Mateloos irritant, en ook vreemd (waarom ga je dát in godsnaam kijken?), dus we kijken allemaal erg uit naar internet op de kamer. Bleek echter dat we daarvoor eerst onze Alien Registration Card moeten hebben, en dan kan nog wel een week of twee duren, dus we zijn nog wel even zoet. Na afloop ging een groepje van ons even in de buurt van de Yamada Denki kijken, wat ook wel gezellig was.


Vervolgens samen met Sander naar huis gelopen en eenmaal thuis bleek er ruimte te zijn in de internetruimte, dus verder de hele middag zitten bloggen.
De volgende dag was het tijd voor ons eerste college; 会話, ofwel conversatie. Onze docent bleek een hele vriendelijke vrouw. Enige punt was wel dat ze de indruk gaf dat ze al zo'n 15 Red Bulls op had in het laatste kwartier, en daarvoor een lekkere bak suiker had genuttigd. Ik heb zelden zo'n drukke docent meegemaakt. In de loop van de anderhalf uur die het college duurde ging het praten ook steeds meer om in schreeuwen, dus onze hoofden galmden nog enigzins achteraf. Maar desalniettemin; een heel vriendelijke dame en een best productief college.
Er was een ding waar de Hollanders zich echter kapot aan ergerden, en dat was één specifieke Chinees. Nu heb ik het wel vaak over Chinezen in de negatieve zin, maar ze lijken ook hun uiterste best te doen om zo irritant mogelijk over te komen. Deze specifieke individu was zo mogelijk nog meer opgewonden dan de docent, en schreeuwde overal zijn ideëen en antwoorden doorheen, die vrij vaak fout waren. Ook met het introductierondje praatte hij constant alsof hij iedereen van ons al jaren kende en maakte referenties naar ons. Zo'n gast die altijd bijna gedag tegen je moet schreeuwen omdat je zo'n goede vriend bent als je 'm tegenkomt in de supermarkt (wat dus ook gebeurde). Nou ja, weer achteraf erg vermakelijk voor ons onderling, dus we hebben er wel íets aan over gehouden.
En zo was het eerste college meteen het laatste voor de komende vier dagen, gezien we maandag vrij hebben, ivm een feestdag.
Vrijdagavond hadden we voor de drie-en-tachtigste keer een oriëntatie, dit keer om 1800u ipv overdag. Dus wij waren wel benieuwd waar het nu over ging. Schijnbaar over 生活, het dagelijks leven, wat wel een mooie timing was gezien het feit dat we inmiddels al zo'n anderhalve week in Nagasaki wonen. En ja hoor, het ging inderdaad over dingen die we al twintig keer gehoord hadden, over het kopen van een mobiele telefoon ("Neem geen abonnement van meer dan één jaar!") en informatie over fietsen (vreemd genoeg stond bij de don'ts "Put your lights on at night"). De oriëntaties zijn vast goed bedoeld, maar na een stuk of dertig heb je het toch wel een beetje gezien. Na afloop gingen we gezellig bij ons met z'n allen film kijken, wat resulteerde in veel gelach en een hele volle woonkamer.


Zaterdag was het tijd voor het zogenaamde "ダッチ．マンス　in　長崎" ofwel "The Dutch Month in Nagasaki," ter gelegenheid van zoveel jaar relaties Nederland-Japan. Met de tutors gingen we naar het 長崎歴史文化博物館 (Nagasaki Museum of History and Culture), waar we een zaaltje in geleid werden. Daar kregen we een aantal lezingen, waaronder van mevr. Maria Smolders van de Nederlandse Ambassade die in (moeilijk) Japans het Nederlandse onderwijssysteem ging uitleggen. Daarna kwam een hoge pief die in Leiden was geweest, dus ik verwachtte een verslag of wat van een culturele exchange met musea of de uni van Leiden. Maar niets was minder waar. Wat we te zien kregen waren de vakantiekiekjes van de heer in kwestie met een hele groep Japanse toeristen, zoals ze zo stereotiep bekend staan in Nederland, bij de sights in Leiden. Ook wel apart.


Na een pauze ging het programma verder met een tour door Nagasaki. Voor we het wisten waren we onderdeel geworden van het soort Japanse touristengroepen waar ik het zojuist over had. Meneer Vakantiefoto was de tourguide geworden, met een draagbare versterker om z'n nek. De tocht duurde zo'n anderhalf uur, langs compleet oninteressante plekken waar we dan opeens stil stonden en Meneer Vakantiefoto begon te brabbelen over, tja, -iets-, om vervolgens weer verder te gaan. Niemand van de Hollanders verstond waar de dude het in godsnaam over had, en tot ons genoegen bekenden de tutors er ook moeite mee te hebben; ligt het in ieder geval niet helemaal aan ons.

De gevoelens over de tour vastgelegd op de gevoelige plaat.

We kwamen uit bij Deshima, waar we gratis naar binnen konden lopen met de groep, dus dat was ook weer heel mooi meegenomen. We konden nu eindelijk zelf op stap op Deshima, en het was erg leuk om als Nederlandse uitwisselingsstudent rond te lopen op de plek waar onze vroege "voorgangers" verbleven, ook al zijn de gebouwen niet meer origineel.



Na afloop gingen we met de hele groep (tutors en Hollanders) Japans eten, en daarna door naar een internetcafé/karaokebar/poolhal/dartscafé/tafeltenniszaal/arcade in de buurt. Eerst even een potje gepoold, voordat het tijd was voor het echte werk; カラオケ, karaoke! (Dus even een aantal foto's nu...)





Zoals jullie kunnen zien; een gezellige bedoeling. En ik ging behoorlijk los bij het karaoke, zeker een aanrader! Na afloop thuis met Martijn en Matt nog een film gekeken. Werd opeens gebeld, midden in de nacht dus, door een onbekend nummer, dus enigzins verbaasd. Bleek m'n moeder te zijn; erg leuk om d'r stem te horen! Je kan me dus ook bellen. Hoewel het je waarschijlijk wel wat kost. Maar ja, dan heb je ook wel wat.

Voor zover maar weer de blog vandaag. Laat vooral wat horen uit Holland en tot bloggens!
Pyke

De Japanse Bureaucratie, Televisie op je Mobiel en Drakendansen

Na mijn wat onverlichte, maar zeker relaxte en gezellige weekend, was het weer tijd voor wat serieuze activiteiten (en veel foto's)! De maandag begon vroeg met een bijeenkomst waarbij we onze toetsresultaten terug gingen krijgen. Gezien het feit dat de uitslag bepaald op welk niveau en in welke klassen we ons jaar gaan doorbrengen, kneep ik 'm toch wel behoorlijk, zeker omdat het nou niet heel erg denderend ging tijdens het maken. Godzijdank scoorde iedereen vrijwel gelijk; Intermediate I, wat gewoon gemiddeld schijnt te zijn voor de Leidse uitwisselingsstudenten. Alleen Rolf en Maaike scoorden hoger. We kregen ook onze roosters (vrijdag vrij!) en informatie over de vakken. We konden tot slot nog kiezen uit twee vakken, waarbij bijna iedereen ervoor koos beide vakken te doen (schrijf- en luister vaardigheid). Het is maar goed dat we het voor onszelf doen en niet om in een goed boekje te komen bij de docenten. ;p


Na afloop gingen we even wat eten in afwachting op een belangrijke afspraak; met de tutors een Japanse bankrekening openen. Daarmee kunnen we dan een Japanse mobiel (keitai) aanschaffen, dus we konden allemaal niet wachten. In feite is het eigenlijk allemaal een stuk minder spectaculair, en een héél stuk irritanter om een bankrekening te openen. Aangekomen bij de bank begon het meteen goed; ze konden bij deze bank maar 4 mensen tegelijk een rekening laten openen. Geen reden waarom, het was gewoon zo. Dus wij bleven met z'n vieren en twee tutors achter terwijl de rest ergens anders heen ging. We begonnen met het invullen van een formulier, wat nogal lang duurde gezien ons adres een overvloed aan kanji bevat. Eenmaal klaar gingen we naar de balie, waar we te horen kregen dat onze namen niet klopten. We moesten het precies zo opschrijven als het genoteerd stond op de papieren die we bij het stadhuis gekregen hadden, dus "Pyke Mattias van Zon" moest "van Zon Pyke Mattias" worden. Dus moest de hele regel doorgestreept worden, en moesten het erboven schrijven. Iedere keer dat iets doorgestreept werd, moesten we er overigens een handtekening bij zetten om te bevestigen dat de kras/streep inderdaad door ons was goedgekeurd. Na de verbetering nog een keer proberen. Dit keer kregen we te horen dat we ons telefoonnummer op moesten geven. Maar we wisten allemaal het nummer van de dorm niet, dus daar moest weer over gebeld worden door onze tutors. Zo ging het een behoorlijk aantal keer op en neer, omdat er dan weer dáár iets ingevuld moest worden, en dan weer dáár iets bijgewerkt. En overal weer steeds krapper wordende handtekeningetjes, om te bevestigen dat we inderdaad een wijziging hadden aangebracht. Ik heb het op een gegeven moment opnieuw moeten doen omdat het door al het gehandtekening en gekras enigzins onleesbaar werd (het origineel heb ik gehouden en houden jullie tegoed). Na het ge-op-en-neer moesten we wachten tot we opgeroepen werden om zelf een pincode te verzinnen voor onze rekening. Dit duurde ook een hele tijd, zeker omdat er weer allerhande problemen waren met het invoeren van namen etc. Maaike kwam later binnen, omdat die een extra bankrekening moest openen bij een andere bank vanwege haar beurs, dus dat duurde vervolgens ook weer extra lang.

Toen het eindelijk klaar was, kregen we een bankbook (je kan hier ook met boekjes pinnen) en konden we door naar de Yamada Denki om eens rond te gaan snuffelen voor keitai. Dit bleek ook zeker geen makkelijk proces; we kwamen rond een uur of drie binnen, en gingen pas weg om half acht! De Yamada Denki is een winkel met vanalles en nog wat dat te maken heeft met electronica; van keitai tot playstations, van dvd's tot tv's en om de een of andere vreemde reden ook een afdeling met luchtdrukpistolen. En dat allemaal maar een kwartiertje lopen van onze dorm!


Godzijdank dat de tutors mee waren. Er waren voor ons in principe twee goede providers; Softbank en AU, met allebei z'n eigen voordelen. Alle SoftBank-gebruikers kunnen gratis met elkaar bellen overdag, en AU heeft hippere telefoons. Want ja, als je dan toch een Japanse telefoon gaat kopen, kan je er beter meteen echt voor gaan, nietwaar? Dus zo liepen we gezamelijk de hele tijd heen en weer tussen de AU stand en de SoftBank stand, om te kijken en vergelijken. Uiteindelijk leek het iedereen het beste om SoftBank te nemen, gezien die een iets goedkoper abonnement heeft. Ik wilde na heel lang nadenken eindelijk een telefoon kopen die ik wel zag zitten, maar wat bleek; je moest meteen dokken voor je telefoon bij SoftBank. En dat was zo'n Y40.000,- (een kleine €300,-). En dat zag ik niet zo zitten. Bovendien had ik dat geld niet eens. Dus toch maar weer bij SoftBank kijken, waar ik al een tijd verlekkerd naar een hele hippe telefoon had staan staren. Die konden we nu gratis meenemen, voor een iets duurder abonnement. Scheelt me nu toch weer 300 euro, wat wel fijn is op het moment. Plus; de telefoon is mega-hip. Dus we gaan afrekenen. Is weer een overkill aan formulieren die we in moeten vullen en uitleg over onze bundels. Aan het eind kregen we een heel vel vol met checkpoints die we allemaal gehoord moesten hebben over onze telefoon en ons abonnement. Gezien we dat daarvoor al allemaal twee keer hadden besproken, duurde het allemaal erg lang. Vervolgens moesten we een half uur wachten terwijl onze telefoons werden geactiveerd. Van de verveling en vermoeidheid werden we allemaal bijzonder melig, wat wel leuke foto's opleverde;



Ook kon ik een beetje bijkletsen met m'n tutor, Arisa, wat ook gezellig was;


Na een half uur was het dan toch eindelijk zover, en konden we onze keitai in ontvangst nemen. We moesten nog op het ding zelf wat persoonlijke info invullen, maar toen hadden we 'm toch echt! M'n super hippe AU W61P! Waar ik ook nog eens gratis tv op kan kijken! W00t!
Na afloop waren we allemaal uitgehongerd, dus we gingen op aanraden van Yuuki naar een tentje naast de Yamada Denki die een locale specialiteit verkocht; Champon. Het ziet er een beetje vreemd uit, maar was erg lekker.
Overigens moet ik echt even zeggen dat onze tutors fantastisch zijn; ze hebben ons een hele dag van formulieren, wachtrijen, vertalingen en weet ik het allemaal wel niet doorstaan, zonder enkele zucht of kik. En maar de hele tijd alle (obvious) vragen van de Hollanders beantwoorden over telefoons en formulieren. Echt fantastische gasten!
Die avond was ik van plan vroeg te gaan slapen, maar zoals dat altijd gaat met dat soort dagen, kwamen Martijn en Jurre nog langs en werd het wat later dan gepland...

De volgende dag moesten we om tien uur op de uni zijn voor een zekere, enigzins onduidelijke orientation. Eenmaal aangekomen bleek het om de zoveelste miscommunicatie te gaan, en hingen er alleen wat blaadjes met de klassen erop. Maar dat wisten we al. Fijn. Nou ja, we maakten er maar wat van, en we gingen maar eens uitzoeken hoe het zat met onze boeken. Na wat ge-heen-en-weer hadden we de boeken gevonden bij de winkel bij het studentencentrum op de campus. Dus weer wat nuttigs gedaan! :) Om half twee hadden we afgesproken met onze tutors om naar het Kunchi festival te gaan, het grootste festival van Nagasaki, dat die dag begon. Het was te merken dat het het grootste festival is; de trams richting de Suwa-jinja (de grootste Shintoschrijn van Nagasaki, en de "thuisbasis" van het festival) zaten propvol. Maar wij gingen eerst naar Hamano-machi, waarvandaan we langs de rivier en langs de megane-bashi (zie eerdere posts) richting de schrijn liepen. Arisa vertelde me dat er ergens in de muur langs de rivier een hartvormige steen scheen te zitten. Dus we gingen allemaal zoeken, en uiteindelijk vond Evelien 'm! Matt en ik konden het natuurlijk niet weerstaan om er even voor te poseren;


Bij de Suwa-jinja was het feest al in volle gang; er werden spectaculaire Chinese drakendansen uitgevoerd. De draken zagen er spectaculair uit, en ze kwamen luttele meters van ons vandaan de trap afgelopen zodat we ze goed konden bekijken.


Daarna gingen we richting Deshima, bij de haven, waar een geweldige boulevard langs het water loopt, en met het festival staat het propvol kraampjes die allerhande snacks en spullen verkopen. Dus we hadden grote lol met het rondkijken, terwijl langzaam de zon onder ging.


Na een tijdje in het donker in een mooi park op het gras gezeten te hebben, gingen we uiteindelijk nog met z'n allen wat eten bij het Indiaase restaurant in de AMU; echt heerlijk. Je kon zelf kiezen hoe spicy je je gerecht wilde hebben (dus nam spicyness van 10 van de 10; erg lekker!). Na afloop met Matt in de arcade Silent Hill gespeeld (en best ver gekomen), en met Eefje Taiko no Tatsujin.
Was een erg geslaagde dag, en ook veel met Arisa gekletst, dus daar ben ik ook blij mee, want de dames leken in het begin toch wel een beetje bang van de Hollandse heren.
Anyway, alweer veel te lang bezig; moet maar eens wat gaan eten. Bovendien hebben Evelien en Maaike vandaag een tvtje aangeschaft, dus daar gaan we straks gezellig even langs.
Tot bloggens!

Pyke

PS: Ik ben nu ook mailbaar op m'n mobiel! Laat me even weten als je het adres wil weten!

Mijn (heel erg) rustige weekend...

Zo, laten we zonder al te veel geneuzel maar eens verder gaan met m'n verhaal.

Zaterdag, na lekker uitgeslapen te hebben, begon de dag goed met wat lekker gehang met Rolf & Matt. Beetje op het balkon gerelaxed, was een lekker weertje. We ruimden ook onze woonkamer/keuken een beetje op/in met z'n drieëen, want alles stond vol met dozen van studenten van voorgaande jaren. Ik ging halverwege de dag met Evelien en Maaike richting de uni, want ik had van Hide gehoord dat er een Book-off (tweedehands boekenwinkel) in de buurt zat. Die vonden we helaas niet, maar we kwamen wel Kana tegen, waarmee we even kletsten. Daarna door naar een supermarkt in de buurt, waar ik allerhande etenswaar heb ingeslagen. Zoals sommigen misschien weten, is kaas en vlees in Japan nagenoeg onbetaalbaar voor studenten, maar ze hebben bijvoorbeeld wel kleine betaalbare pakjes met plakjes kaas. Is volgens mij de infameuze namaakkaas, maar ach, zolang het een beetje okay smaakt hoor je mij niet klagen. Ook wat brood en avondeten ingekocht, dus ik kon weer even vooruit. Om een uur of half 7 vertrokken we richting de AMU plaza, waar de bios zit, maar we moesten nog op wat mensen wachten. We hadden de tijd niet helemaal goed ingeschat, want we kwamen een kwartier te laat, maar gelukkig vonden de dames (tutoren Kana en Rika) het (zo te zien) niet erg. De bioscopen in Japan zijn helemaal mijn ding, aangezien ze ook allerhande merchandise (boekjes, cd's, pennen, collectibles, etc.) van de nieuwste films verkopen. Nadeel is wel dat veel films hier pas veel later in de bios komen. Zat ik in mei bij een van de eerste vertoningen van Iron Man in de bioscoop in Edinburgh, de film is hier pas nét uitgekomen. Daarentegen zijn er ook wel weer films die je echt alleen hier in de bios gaat kunnen zien, zoals de Tamagochi-film waar we een trailer van te zien kregen. Onze film zelf, 崖の上のポニョ, Ponyo on the Cliff in het Engels, is de nieuwste film van de befaamde Ghibli Studio, bekend van o.a. 千と千尋の神隠し (Spirited Away) en となりのトトロ (My Neighbour Totoro). Deze films zijn helemaal de shizzle in Japan; iedereen groeit op met ze. De film was, zoals te verwachten was, erg vermakelijk en schattig, mede dankzij de kleine kindjes die om ons heen mee gingen dansen met de themesong. Was ook nog eens best goed te volgen, maar ja, het is dan ook een kinderfilm. Na afloop gingen we nog een ijsje eten en wat drinken in een restaurantje op de verdieping boven de bios (zo handig die department stores!), waar we nog eens een gratis drankje kregen in ruil voor ons bioscoopkaartje. Tot slot met z'n allen in een purikura!


De volgende dag, zondag, hebben we gedaan wat men wereldwijd doet op een zondag; uitslapen. We hadden de avond ervoor namelijk nog wel tot laat zitten kletsen met wat mensen, dus dan is het wel fijn als je zo lang kan blijven liggen als je wilt. Opvallend is overigens dat de aziaten in de dorm, die al sowieso iedere avond alle internetverbindingen bezet houden, echt helemaal niets te doen schijnen te hebben in het weekend, en dus de hele dág i.p.v. alleen de avond de internetverbindingen bezetten. Dus m'n blog bijwerken kon ik niet, waar ik nou net juist tijd voor had. Wel lekker uitgerust van alle nieuwe indrukken enzo, dus da's dan ook weer mooi meegenomen.

De komende dagen zijn weer zó vol foto's en Japanners, dat het een aparte post gaat worden! Moet je nagaan!

Tot bloggens,
Pyke

Tutors en Stadhuizen

Zo, het is weer een tijdje geweest sinds de vorige serieuze blog. Dit is vooral te danken aan het feit dat hoewel de seminar room (de enige plek met internet in onze dorm) voor algemeen gebruik is, het non-stop vol zit met Chinezen en Koreanen die allerhande onnodige activiteiten uitvoeren (-kuch-World of Warcraft-kuch-). Overdag kan je internetten bij het International Student Center, maar dan hebben ze zich en masse verplaatst naar die locatie, wat bij mij voor de nodige irritatie zorgt. Gelukkig gaan we deze week internet voor op onze kamer regelen, dan zijn we niet meer afhankelijk van deze ruimte.

Anyway, gezien het nogal een tijdje geleden is, zal ik een beetje snel een update geven. Na onze verkendag in Nagasaki hadden we de volgende dag een toets die ons niveau moest bepalen (en dus de klassen waar we het hele jaar in zitten). Er zijn 4 niveaus, waarvan 1 de laagste, 4 de hoogste, en 2 is het gemiddelde niveau voor de Leiden uitwisselingsstudenten. De toets begon heel goed, leek allemaal heel simpel, maar halverwege schakelde de toets naar een veel hoger niveau, vol met kanji die ik niet (meer) kende. Na heel veel gokken op basis van de kanji die ik dan wel kende, kwam ik als een verslagen man de test uit. Iedereen had hetzelfde probleem; begin was makkelijk, eind was een hel. Na de test zouden een paar van onze tutors (begeleiders dus) met ons meeten. Eigenlijk was de dag erna pas de eerste ontmoeting, maar twee van hen konden niet, vandaar. Maaike, Rolf en ik werden gevraagd om onze tutors te onmoeten. Na even wachten kwamen ze dan toch aan, heel aardige dames, maar bleek dat het niet de tutors van mij en Rolf waren, maar dat Martijn had moeten blijven. Die was inmiddels alweer naar huis, dus dat schoot ook niet op. Rolf en ik waren dus vrij (Maaike's tutor was er wel), dus we besloten samen even naar het AMU gebouw te gaan bij Nagasaki Eki, aangezien we nog wat spullen moesten hebben en Rolf er nog niet geweest was.


Was heel gezellig, lekker een beetje gekletst, wat gedronken en wat winkels bekeken (waaronder bovenstaande Huis Den Bosch-winkel, waar ze Goudse kaas verkopen), alvorens weer richting Nagasaki Eki te vertrekken. Daar zijn we nog een blokje om gegaan, beetje kijken wat er in de buurt van de Uni te doen was. In de avond besloten we met z'n allen wat te gaan eten. Maar er was in de buurt helemaal niets met ruimte voor 10 man voor zover wij weten, dus werd het maar de goeie ouwe MacDonalds. Groenteburgers kennen ze hier overigens helemaal niet, wat wel enigzins treurige vegaburgers oplevert voor onze vegetarier Martijn;


Was erg gezellig. Evelien, Maaike en ik zijn daarna nog even gaan kijken in een tweedehands-mangawinkel in de buurt die Evelien die dag had ontdekt. Voor zo'n €6,- een artbook van Dragonball gekocht dat op internet kan oplopen tussen de €20 en €40 euro, dus daar was ik wel tevreden mee.

De volgende dag was het tutor-day! We gingen allemaal onze Japanse tutor ontmoeten. Jongens kregen een meisje als tutor en omgekeerd (met de uitzondering van Maaike, die Rika als tutor heeft). Zo zaten we in het lokaal te wachten tot iedereen er was, ondertussen al een beetje glurend naar wie toch bij wie zou kunnen horen. Omstebeur moesten we ons voor gaan stellen in het Japans, wat wel leuk was, maar enigzins onverwacht, dus iedereen was toch een beetje nerveus. Daarna moesten we samen met onze tutors wat formuliertjes invullen. Mijn tutor heet Komatsu Arisa, een vierdejaars die Chinese (kunst?) geschiedenis studeert. Heel aardig meisje, en hielp me goed met m'n formulieren. Na afloop gingen we met z'n allen naar het stadhuis, om eindelijk onze Alien Registration Card aan te vragen. De groepen waren nog een beetje opgedeeld in Japans en Nederlands, terwijl onze docent maar aan bleef moedigen te gaan kletsen. Na een tijd formulieren invullen etc. waren we klaar en konden we weer naar de uni. Om één uur moesten we immers allemaal ("Allemaal?" "Ja, allemaal.") op de uni zijn om -iets- te doen. Was nogal onduidelijk wat. Dus met z'n allen naar de uni, waar we nog tijd hadden om met z'n allen wat te lunchen. Dus hebben we in het kleine tuintje/parkje naast het International Student Center gezeten met z'n allen.

(v.l.n.r.; Aya (tutor van Sander), Miho (tutor van Jurre), Arisa (mijn tutor), Mitsue (Matthias' tutor), Matthias, ik en Sander.

Om 1300u namen we afscheid van de tutors om naar de mysterieuze afspraak te gaan. Toen bleek toch echter dat alleen Maaike er moest zijn vanwege haar beurs voor één handtekening. Dus waren we voor niets teruggegaan naar de uni. Dus zochten we de tutors weer op en besloten we met z'n allen naar het nieuwe CoCoWalk Mirai Nagasaki winkelcentrum te gaan, dat pas net twee dagen geopend was. We begonnen al meer te mingelen, dus dat was heel gezellig. Eenmaal aangekomen splitsten we op in een jongensgroep en een meisjesgroep. Wij gingen met Hideaki (Glynis' tutor) en Yuuki (Eef's tutor) naar de jongenswinkels, en naar de arcade. In de arcade hebben we een paar potjes airhockey gespeeld, wat erg spannend en hilarisch tegelijk was. Het kwam in ieder geval neer op dat Matt en Martijn iedereen snoeihard inmaakten, inclusief Yuuki en Hide, die claimden erg goed te zijn. :p

(Hide (l) en Yuuki worden ingemaakt met airhockey)

Uiteindelijk met z'n allen wat gaan drinken, wat dus nogal wat volle tafels betekende (inmiddels waren de tutors van Maaike en Martijn er ook bijgekomen). Om 1600u moesten we weer terug naar het stadhuis om ons papiertje op te halen waarop staat dat we binnenkort een Alien Registration Card gaan krijgen. Daarmee kunnen we een keitai kopen en een bankrekening openen enzo. We kregen een nummertje en moesten naar een andere ruimte, waar we aan een loket konden wachten op onze papiertjes. Wij hadden nummer 12, maar de twee tellers die op het grote scherm stonden waren in de 70 en 170. Maar opeens ging in complete randomheid de teller naar een compleet ander nummer, helemaal niet logisch op volgorde of wat dan ook. Soms kwamen er 5 nummers tegelijk, soms was er maar ééntje. Maar alles in compleet onlogische volgorde. We werden allemaal erg melig en moe tegelijk van het inmiddels wel erg lange wachten. Ondertussen was er ook bijna niemand die naar het loket liep, af en toe eens iemand, soms twee tegelijk, maar dat was het wel. En wij zaten daar met een man of 14 te wachten en lollig te doen. Nou goed, uiteindelijk dan toch aan de beurt. Moesten we wel nog langer wachten omdat er iets was met de naam van Matthias (hij heeft een nogal lange naam). Na het lange wachten gingen we met z'n allen wat eten (inmiddels waren alle tutors behalve Rika en Kana weg, die hebben immers ook gewoon college etc.). We gingen naar een okonomiyaki tent (een soort Japanse pannekoek), waar we erg lekker hebben gegeten en gezellig hebben gekletst. We maakten meteen een date voor de volgende avond, om met z'n allen naar Ponyo te gaan (nieuwe Ghibli film).


Nou, dat is het wel weer even voor nu. Ik zal de andere avonturen zsm bijbloggen. In de tussentijd kan je ook even langsbloggen op de blog van Evelien.
Tot bloggens,
Pyke

#401

Zo, het is maar eens tijd voor een kleine 'tour de la appartement nummer 401' denk ik zo. Het coolste appartement van de hele dorm verdient natuurlijk wel een boel aandacht!

Maak kennis met onze eettafel (gezien vanuit mijn kamer). Op het moment hebben wij a) nog geen prullenbak en b) nog niet al onze spullen opgeruimd. Deze twee zaken zorgen ervoor dat dee tafel vol ligt met lege blikjes, verpakkingen, pannen, boekjes, servies, waterkokers en een tv (waar we op het moment overigens geen aansluiting voor lijken te hebben). In de achtergrond zie je een stoel van de zithoek, met daar achter een grote kast waar inmiddels wat servies naar is overgeplaatst. De deur gaat naar de kamer van Matt, en ook is de algemene ijskast te zien.

Er zit nog niet zoveel in, maar we hebben ook nog vooral buiten de deur gegeten. Bij mijn spullen horen een fles cola, twee pakjes orange juice, een blikje mais en een paar broodjes.

Ziehier ons balkon, met mijn vers opgehangen was, en Matthias in de achtergrond, op zoek naar zijn verloren sok. En als je naar links kijkt...

Ons uitzicht op de heuvel/berg en de lieve kleine huisjes!
Dan is het nu tijd voor mijn kamer, #401-B, die inmiddels al een zeer gezellige plek is geworden;

Dit is mijn bureau/chillhoekje. Het kastje is inmiddels goed gevuld met allerhande lectuur en films. Bovenop mijn fotostandje (ik moet echt extra lijstjes kopen) en wat Japanse snacks. Oh, en dat vreemde oranje ding voor m'n pc is m'n hippe Japanse klokje, van de zijkant gezien.

En aan de andere kant van de kamer is m'n bed (dat nogal aan de korte kant is). De muren waren behoorlijk kaal, dus ik heb gisteren een vette poster gescoord (van de 30-jaar-Star-Wars-in-Japan-viering) in het gloednieuwe winkelcentrum (dat pas afgelopen woensdag is geopend).

Zum schluss; mijn klerenkast. Op deze foto hangen er nog een boel sokken e.d. te drogen, maar je ziet ook m'n BAPE shirt en m'n nette pak! Op de voorgrond ook nog wat souvenirs uit Tokyo, uitgestald op m'n andere kleine kastje.

Dan zal ik tot slot nog even een goede reden geven waarom #401 pure awesomeness is;

401 FTW!

Tot bloggens,
Pyke

Settling down

Inmiddels is het alweer een paar dagen sinds we uit Tokyo zijn vertrokken en er is, zoals men kan begrijpen, van alles gebeurd. We gingen 's ochtends vroeg door de regen en de Tokioaanse drukte met grote koffers naar Haneda airport. We waren een beetje huiverig voor onze bagage, aangezien we de avond ervoor erachter waren gekomen dat ANA (All Nippon Air) een bagagelimiet van 15kg heeft. En wij waren al met 20kg p.p. naar Tokyo gekomen, plus wat we daar gekocht hadden. Maar bij het inchecken werd er niets over gezegd; de dames achter de balie hadden wel moeite met het sjouwen van de tassen, maar verder was mijn tas van 22kg geen probleem.
We kwamen aan in de stromende regen (er werd ons verteld dat er een tyfoon onze kant op kwam), en gingen met de airportlimosine naar shouwa-machi, vlakbij de uni. Achteraf bleek dat we aan de andere kant de campus op kwamen, dus ik was redelijk de weg kwijt (ik wist dat het international student center na de poort links was). Na lang zoeken en naar de weg vragen kwamen we uiteindelijk toch goed terecht. Meteen kwamen de mensen aangestroomd om ons te begroeten en te helpen en ons dingen in te laten vullen.
Vervolgens werden we in een auto geladen met twee mensen van het office en werden we naar de dorm gebracht. Ik deel mijn kamer met Rolf en Matthias, maar die waren er nog niet (kwamen pas de volgende dag), dus het was wel erg leeg. Mijn kamer bevatte enkel een bed met matras, een bureau, een klerenkast en twee kleinere kastjes. In de woonkamer staat een eettafel met 4 stoelen, een kast, een koelkast en een "zithoek" met een tafeltje, een bankje en nog twee stoelen. Best ruim allemaal, behalve de badkamer/wc, waar je je net aan om kunt draaien als je een slangemens bent.
Ziehier een prachtige "artist impression" van het tofste appartement in heel Japan, nr. 401;


Een beetje uit proporties, maar dat deed Picasso ook.
De eerste avond met Eef en Maaike boodschappen gaan doen, wat bekertjes, bestek en voedsel gekocht en gezellig wat anime etc. gekeken. We waren wel naar een kleine futon winkel in de buurt gegaan, maar dat was op niks uitgelopen (het dametje had niks voor westerse bedden en raadde ons aan ergens anders te proberen), dus ik sliep de eerste avond op m'n handdoeken en onder m'n yukata in m'n lege kamertje.
De volgende dag redelijk vroeg op en naar de universiteit gegaan. Toen ik naar buiten ging was het een strakblauwe lucht, en een heerlijk temperatuurtje. Tyfoon m'n reet. Naar de uni gegaan en even gemaild op het international student plaza (hetzelfde als de office btw) en een internetwachtwoord aangevraagd voor beneden in de algemene ruimte van de dorm. Meteen werden onze universiteitspasjes gemaakt en werden we doorverwezen naar het Information Office, elders op de campus, waar we het wachtwoord aanvroegen.


Daarna doorgegaan naar Nagasaki Eki (het station), alwaar zich het AMU gebouw bevindt (een department store). We hebben vrolijk rondgekeken in de kledingzaken, arcadehal, tower records etc. Ook zit er een bioscoop en een hele verdieping met restaurants, dus da's altijd handig.
Op de tweede verdieping zitten (naast elkaar) twee huishoudelijke-artikelen-winkels. De een, genaamd FrancFrancFranc (of FrancFranc, ik weet het niet zeker), is wat hipper en duurder dan de ander, Muji. Maar Muji heeft wel mooiere en (iets) goedkopere spullen; eigenlijk een soort Ikea, maar dan een stuk kleiner. Dus daar hebben we kussens en lakens gekocht. Bij het afrekenen werd ons door de gast achter de balie gevraagd of we Nederlanders waren; deze jongen, genaamd Ken, was bevriend met de uitwisselingsstudenten van vorig jaar. Dus we kletsten even gezellig en we kregen z'n telefoonnummer en emailadres mee.
We stouwden onze spullen in een kluisje en zijn de Sakura-dori afgelopen richting de Koufukiji. Dat was echt een prachtige tempel, heel rustig bovendien, met een mooi afgelegen tuintje waar we lekker aan de rand in het zonnetje hebben gezeten.



Vervolgens gingen we langs de megane-bashi ("brilbrug"), de oudste stenen boogbrug van Japan (begin 17e eeuw), naar de Hamano-machi shopping arcade, waar we relaxed hebben rongekeken en wat hadden gegeten.


Uiteindelijk met een volle tram naar huis. Vanaf het tramstation is het zo'n 15 minuten lopen naar de dorm, en onderweg kwamen we een paar van de andere Nederlanders tegen. Die waren dus veilig aangekomen. Eenmaal thuis waren inderdaad mijn beide roommates aangekomen. We hebben lekker nog even zitten kletsen en overleggen over het reilen en zeilen van ons huisje, terwijl we onze spullen aan het uitpakken waren en nog wat probeerden voor te bereiden voor de placementtest die ons niveau moet bepalen.

Vanochtend hadden we dus de placementtest van 10 tot 12. Het begon allemaal heel goed, met makkelijke invuloefeningen, maar het laatste gedeelte zat vol met kanji die ik niet (meer) (her-)kende, dus dat ging echt verschrikkelijk.
Na afloop moesten we langskomen om onze persoonlijke tutors te ontmoeten die ons met van alles en nog wat moeten helpen het komende jaar. Toen bleek dat alleen Maaike, Rolf en mijn tutor zouden komen vandaag, en de rest morgen. Dus de anderen gingen weer naar huis terwijl wachtten op de tutors. Toen die aankwamen bleek echter dat alleen Maaike en Martijn (die naar huis was) vandaag aan de beurt waren, dus Rolf en ik waren vrij om te gaan en staan waar we wilden. Dus we zijn met z'n tweeen naar het station gegaan om wat servies te kopen e.d. Nog wt gedronken en langs de Huis den Bosch winkel gelopen (die allemaal Nijntje spullen verkoopt, en ook Goudse kaas). Terug bij de uni keken we nog even in de buurt rond, en bij de 100yen-shop (waar overigens niet alles 100yen kost). Inmiddels zijn we weer thuis en zitten we al een tijdje in de "zemi" (seminar ruimte) van de dorm, waar we nu dus internet hebben. 's Avonds zit het helemaal vol met Chinezen, en nu hebben de Nederlanders de ruimte overgenomen. Ik kan niet wachten tot we internet op onze kamer hebben, dan kan ik ook rustig skypen enzo.
Waarschijnlijk gaan we morgen, met onze tutors, naar het stadhuis om onze Alien Registration Card aan te vragen, waarmee we dan ook een bankrekening kunnen openen. En met een bankrekening kunnen we weer een keitai (mobiel) gaan kopen, dus daar heb ik wel zin in. Verder waarschijnlijk binnenkort een fiets aanschaffen, al was het alleen al voor het feit dat ik dan snoeihard over de stoep mag fietsen.
Anyways, mata kondo!

Pyke