Schoolbezoekjes, Schreeuwende Boogschutters en Naakte Japanners In M'n Badwater

Inmiddels alweer een week geleden gingen we met de hele groep Nederlanders op bezoek bij een Japanse school. Ik ben wel een aantal keer op Japanse scholen geweest, maar dat waren Japanse scholen in Italië en Nederland, en bovendien basisscholen. Dit was een school voor leerlingen van 12 tot 15. En een grote ook. We werden vriendelijk ontvangen, kregen een praatje te horen over het een en ander en konden in een hok onze spullen dumpen, alvorens te worden gebracht naar de gymzaal. De school had een beetje rustig geleken, niet heel veel leerlingen gespot, en nu werd duidelijk waarom; bij binnenkomst in de gymzaal bleek er een klein legertje Japanse scholieren op ons te staan wachten, die meteen begonnen te klappen toen we binnenkwamen. Enigszins overdonderd liepen we naar onze plaatsen, wat 10 stoelen voor de groep Japanners bleken te zijn. Alsof we rocksterren waren die even een persconferentie kwamen geven.


Zo begon de ceremonie. Scholieren kwamen gedichten voorlezen, we moesten ons voorstellen en er werden vragen aan ons gesteld over Nederland en over wat we van Japan vonden. Ik werd gevraagd over typische Nederlandse gerechten, en probeerde, enigszins tevergeefs, uit te leggen wat boerenkool en hutspot voor gerechten zijn.
Na de ceremonie werden we meegenomen naar verschillende klassen. Eef, Sander en ik kwamen terecht in klas 3-3, waar we onszelf nogmaals voorstelden. Vervolgens werden we verder opgesplitst, en werden we alledrie bij een ander groepje leerlingen gezet. Ik had een groepje van zo'n acht leerlingen, de een wat spraakzamer dan de ander, waarmee we allerlei Japanse spelletjes gingen doen. Sommige waren een beetje vreemd, zo was er één waarbij je geblinddoekt een gezicht moest maken met uitgeknipte ogen en neuzen, etc. Maar ook was er een soort kaartspel waarbij één iemand een beschrijving opleest, waarop de rest dan zo snel mogelijk de goede kaart erbij moet zoeken.

Evelien en ik vissen naar ballon-jojo's

In het begin ging het communiceren een beetje hakkelig, maar al snel raakten we wel redelijk aan de praat, dus dat was erg fijn. Na een tijdje was het blijkbaar pauze en werden we naar ons hok teruggevoerd. In plaats daarvan werd er echter lekker gekletst met een aantal erg drukke en enthousiaste scholieren. Hoe je het ook wendt of keert, het was duidelijk dat we ook hier weer een echte bezichtiging waren, gezien het aantal Japanners dat zich constant giechelend om ons heen verzamelde.

Scholieren komen voor ons hok aapj... eh... buitenlanders kijken

Vervolgens werden we weer opgesplitst en was het blijkbaar leisure time. Dus werden Eef en ik door onze groepjes meegenomen naar een andere gymzaal waar we spelletjes deden als de menselijke ketting (ook in Nederland wel bekend) en de Japanse variant van Anne-maria Koekoek; 「達磨さんが転んだ」 (Daruma-san ga koronda). 'T was erg gezellig allemaal en bovendien leuk om eens een andere variant van de ons allen zo bekende spelletjes te spelen. Na de spelen was het tijd voor het brood. De leerlingen maken zelf hun lunch, die in ons geval bestond uit soep, salade en brood.
Na ons maal werd er weer rondgehangen in de gangen, gezien het redelijk onduidelijk was of we nu pauze hadden of niet. Dit resulteerde weer in veel geklets en foto's. Ook werd ik op een gegeven moment bij m'n arm geaaid door een jochie die demonstratief de andere kant op zat te kijken. 'T mooie was ook dat 'ie ons allemaal bleef aaien en aanraken. Niet gemeen bedoeld, maar het was duidelijk dat 'ie op sociaal gebied niet helemaal door wat er om hem heen gebeurde. Dus zo zijn we allemaal wel een (of meerdere) ke(e)r(en) betast door deze vreemde scholier.

Ik voel me lichtelijk wazig na te zijn aangerand door een 15-jarige...

Ondertussen verschenen overal Japanners in gymkleren, dus wij werden uiteindelijk ook weer naar ons hok teruggeleid om ons om te kleden voor de gymles. De jongens gingen buiten op het schoolplein voetballen, en de meisjes gingen binnen volleyballen. Hoewel ik normaal nogal slecht ben in voetbal, en ons team twee van de twee wedstrijden verloor, ging het best lekker.

Ik doe m'n best, maar zweet me kapot in de middagzon

Na afloop weer omkleden en alweer door naar de afsluitingsceremonie. Wederom stonden alle leerlingen weer klaar in de gymzaal, en gingen we weer met z'n tienen voor de groep zitten. Sander, Evelien en ik kregen van onze groep nog een zelfgemaakt boekje van klas 3-3, met origami, foto's en heel veel briefjes erin, wat erg leuk was.

M'n naam is dan wel verkeerd gespeld, ik zie er wel cool uit

En zo begon de afsluitingsceremonie. Tot ons aller (blijde) verassing ging de hele groep voor ons zingen. Begeleid door de piano kwam er een indrukwekkend Japans nummer (hun schoollied misschien?) uit hun kelen gerold.

Daarna kwam nog een nummer, ditmaal een Engels nummer. Zoals we allemaal weten, zijn Japanners geen helden met andere talen, dus dit ging iets hakkeliger. Desalniettemin was het wel erg leuk om te horen. Vervolgens was het nog tijd voor een laatste grote groepsfoto. Daarna gaf ik mijn e-mailadres nog aan de docent van 3-3, voor het uitwisselen van foto's en voor als men engels wilde oefenen of wat dan ook. De volgende dag lag er dan ook meteen een stapel blije mails op me te wachten in m'n inbox.


Na afloop van het schoolbezoek gingen we 's avonds met z'n allen eten vanwege Glynis' verjaardag. Hoewel we niet allemaal bij elkaar konden zitten, was het erg gezellig en hebben we erg goed sushi gegeten. Daarna gingen Mattias, Martijn en ik met z'n drieën naar de izakaya (Japanse bar) in de buurt van de uni. Ik heb zelden zo erg gelachen, dus dat was ook zeker een geslaagde avond geworden. Achteraf gingen we melig met z'n drieën nog een purikura maken bij de arcade in de buurt, maar later kwamen we erachter dat het schijnbaar verboden is voor jongens om zonder meisjes purikura te laten maken. Vraag me niet waarom, ik snap er ook geen reet van, maar ik zag inderdaad laatst een bord staan in een arcade waarop stond dat je alleen, met z'n tweëen of met een hele groep in het hokje mocht, zolang het niet alleen jongens waren. Rare jongens die Japanners...


Verder weer de hele week gewoon les gehad, is echt inmiddels al routine aan het worden. Zodoende is het ook maar eens tijd voor een ander typisch Japans-schoolleven-onderdeel; clubs. Praktisch alle scholieren en studenten doen in hun vrije tijd aan clubs en/of circles, gericht op bepaalde hobbys of sporten. Het is een leuk tijdverdrijf en een goede manier om andere Japanners te leren kennen. Dus gingen we woensdag naar het studentencentrum waar we een lijst door konden zoeken naar leuke clubs en circles en dan meteen een afspraak konden maken om een keer te gaan kijken. Matt, Rolf en ik, de 401-ers, hadden bedacht dat we graag bij kyudo wilden gaan kijken, Japans boogschieten, en ik ging met Sander informeren naar de basketbal club. Nummers werden uitgewisseld en afspraken gemaakt. Na de lessen gingen we met Yuuki naar de Youmesaito, waar we uitgebreid wat tutor-student formulieren invulden en daarna lekker wat zijn gaan eten. Dat was ook nog wel speciaal; we konden er 鯨カレー (Kujira karee), ofwel walvis curry, bestellen, wat Matthias dus ook meteen deed. Ik heb een stukje geprobeerd van Matt, en ik sluit me aan bij het standpunt dat de Japanners toch wel eens mogen stoppen met het vissen (of wetenschappelijk onderzoek, hoe je het ook wilt noemen) op die beesten, want naast dat 't bedreigde dieren zijn, smaakt 't nou ook niet echt bijzonder. Gewoon naar vis, maar dan met de textuur van vlees.
De volgende dag, gisteren dus, was het tijd voor de eerste kennismaking met Japanse clubs; we gingen kijken bij de kyudo-bu. We werden in een hoekje op de grond gezet, waar we twee uur lang zijn blijven zitten. Het was wel erg cool om te zien; alle Japanners hadden traditionele kleding aan, en die grote bogen zijn ook gewoon erg vet. Het was wel, zoals het Japanners betaamt, een aaneensluiting van rituelen voordat je eindelijk die pijl kon schieten. In het begin was het allemaal erg stil en geconcentreerd, maar toen iemand raak schoot begon iedereen plots loeihard te schreeuwen, waar we allemaal wel van schrokken. Halverwege begon men ook nog extra te schreeuwen ter motivatie, wat het allemaal wel een surrealistisch tintje gaf. Op zich was het wel vet, en we wilden er ook wel bij, maar het leek toch een beetje afgeraden te worden door de mensen die onze vragen kwamen beantwoorden. Dat een jaar toch wel kort was enzo. Bovendien zijn de spullen erg duur en is er vier keer per week training, wat toch wel een beetje heftig is. Dus we gaan nog een keer kijken bij een kyudo circle, wat wat minder serieus is, en meer voor de gezelligheid, op de andere campus in de stad.
Diezelfde avond had Hide voorgesteld om om half 12 naar het badhuis te gaan. Ik had geen idee dat die dingen zo lang open waren, maar het leek mij wel leuk, dus gingen Martijn, Rolf, Hide en ik met z'n vieren lekker lang relaxen in het warme water, omringd door naakte Japanners. Ik voelde me zó relaxed na afloop; dat gaan we zeker vaker doen!
Overigens heeft Evelien gisteravond m'n haar geknipt; voor ons allebei wel een beetje spannend, maar gelukkig goed afgelopen, dus ik heb weer een lekker korte kop.

Nou dat was het wel weer even geloof ik. Vanavond gaan we met een paar mensen naar de film en uit eten, en we hebben een lang weekend, want maandag is het cultuurdag.
Tot bloggens!

Pyke

De buitenlanders in hun hok

Eef, ik en Rika (de tutor van Maaike)