Spannende tijden; een nieuw begin!

Anderhalf jaar na mijn heroïsche terugkeer uit de Oriënt sta ik nu weer op het punt terug te keren voor een tweede ronde. Mijn jaar in Nagasaki, van september 2008 tot augustus 2009 was wellicht de doorslaggevende factor in mijn beslissing om na het afronden van mijn Bachelor Talen en Culturen van Japan (ja, ik heb een titel tegenwoordig!) verder te gaan met het Masterprogramma van de opleiding. Want: twee jaar, waarvan één in Japan! Na Nagasaki kon ik dat natuurlijk met geen mogelijkheid afslaan. En zodoende zit ik hier weer, een dag voor vertrek, mijn goede ouwe blog weer bij te schaven. Trouwe fans zullen zien dat 't er iets anders uitziet (lees: kleur en een plaatje links), maar ik kan jullie verzekeren dat de inhoud er niet onder zal lijden!

In ieder geval... Laten we even de grote, harige, venijnig hijgende olifant in het hoekje van de kamer bespreken. Het zal niemand ontgaan zijn dat nog geen twee weken geleden Japan geraakt werd door een aardbeving, gevolgd door een tsunami, gevolgd door grote problemen bij een kernreactor. In de afgelopen anderhalve week zijn er dus veel mensen op mij afgekomen om te vragen of ik nog ga of niet. Na het nieuws op de voet te hebben gevolgd, meningen van experts te hebben gelezen en adviezen te hebben gekregen van zowel de Nederlandse overheid als de de universiteiten in Japan én Leiden, heb ik met een gerust hart besloten inderdaad te vertrekken op de geplande datum; woensdag 23 maart, 2011. Dit heeft alles met de locatie van mijn buitenlandse verblijf te maken; Kyoto ligt heel ver van het rampgebied vandaan, en bovendien vrij goed beschermd tegen eventuele calamiteiten (ivm de geografische ligging). Tokyo is helaas een ander verhaal. Hoewel het in principe niet schadelijk is voor de gezondheid om daar nu te verblijven, heeft de universiteit Leiden Masterstudenten die naar Tokyo gaan (dat zijn er een stuk of 8 als ik het goed heb) verzocht hun reis te verlaten, onder het motto van 'better safe than sorry'. Maar goed, Evelien en ik zitten in Kyoto, en vliegen bovendien ook niet via Tokyo, maar direct via Osaka, dus wij zitten safe. En wees gerust; we nemen uiteraard de nodige voorzorgsmaatregelen (calamiteitenpotje, jozo zout, jodium pillen, just in case).

Nu dat uit de weg is, nog wat leukere zaken! Evelien en ik vertrekken morgen (!) om 1400 Nederlandse tijd naar Osaka, alwaar we 's ochtends vroeg (Japanse tijd) zullen landen. Daarna is het door naar Kyoto, met de trein of bus. Eefje wordt door de universiteit daar opgehaald (zij zit in een dormitory van de uni), maar omdat ik op mezelf ga wonen (met Martijn Heule in hetzelfde gebouw, maar aparte kamers) moet ik mijn eigen boontjes doppen. Dus vanaf Kyoto Station met de metro naar mijn makelaar, om vervolgens nog wat papieren e.d. te regelen. En dan naar mijn kamer! Heb 'm natuurlijk nog niet gezien in het echt, enkel foto's en Google streetview, dus ben erg benieuwd! De kamer is helemaal leeg, dus ik ga meteen dezelfde dag op zoek naar meubeltjes; een tafeltje, een stoeltje, een bed. Overigens heb ik het in m'n hoofd gehaald om op de grond te gaan wonen, in verband met de beperkte ruimte (ca. 17m2). Dus ga ik voor een Japanse futon om op te slapen, een stoel zonder poten om op de grond toch lekker te kunnen zitten, en een lage tafel (hopelijk een kotatsu voor in de winter!).
De makelaar wil graag nog wat belangrijke info hebben, dus de dag daarop zal waarschijnlijk gevuld zijn met het in de rij staan bij het stadhuis voor een verblijfsvergunning, in de rij staan bij de bank voor een Japanse bankrekening en in de rij staan bij de telefoonzaak voor een Japanse mobiel. Maar ja, dan heb je ook wat! Zondag komt Martijn aan in Japan, wat later dan gepland, dus dan hebben we weer een dag vol vertier klaarstaan. En tot slot hebben we op maandag de 28e (inderdaad, mijn 24e verjaardag!) een plaatsingstoets, gevolgd door, verrassing, nóg een toets op de 29e! Wat een feest!

Zoals je merkt, genoeg te doen de komende tijd. Ik hoop deze blog weer zo nu en dan te kunnen voorzien van een leuk verhaaltje (met wat meer anekdotes dan in deze...). Door het wonder van Facebook (voor Nederlanders) en Mixi (voor Japanners) is het ook gemakkelijk om even snel een update de wereld in te slingeren, dus voeg me gerust toe!

Tot blogs!

Pyke